Burt Reynolds

Ut Wikipedy
Jump to navigation Jump to search
Burt Reynolds
Filmklapper.png akteur
Reynolds yn 2011.
Reynolds yn 2011.
persoanlike bysûnderheden
echte namme Burton Leon Reynolds jr.
nasjonaliteit Flag of the United States.svg Amerikaansk
berne 11 febrewaris 1936
berteplak Lansing (Michigan)
stoarn 6 septimber 2018
stjerplak Jupiter (Floarida)
etnisiteit Flag of England.svg Ingelsk
Flag of the Netherlands.svg Nederlânsk
Flagge fan de Sjeroky Naasje fan Oklahoma.PNG Sjeroky
Flag of Scotland.svg Skotsk
Ulster Banner.svg Ulstersk
jierren aktyf 19582018
prizen Emmy 1992
Golden Globe 1992, 1998
offisjele webside
Burt Reynolds op Find a Grave

Burt Reynolds (folút: Burton Leon Reynolds jr.; Lansing (Michigan), 11 febrewaris 1936Jupiter (Floarida), 6 septimber 2018) wie in Amerikaansk akteur, dy't ein 1970-er jierren, begjin 1980-er jierren de bêst betelle toanielspiler fan Hollywood wie. Hy makke benammen furoare mei films as Smokey and the Bandit, Smokey and the Bandit II, The Cannonball Run en The Best Little Whorehouse in Texas. Reynolds wûn twaris in Golden Globe en ienris in Emmy, mar wist nea in Oscar te besetten, hoewol't er al in kear nominearre waard foar de Oscar foar bêste manlike byrol. Njonken syn aktearwurk wied er bytiden ek aktyf as sjonger, skriuwer en ûndernimmer.

Libben en karriêre[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

Jonkheid en oplieding[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

Reynolds waard yn 1936 berne yn Lansing, de haadstêd fan 'e Amerikaanske steat Michigan, as de soan fan Burton Milo Reynolds (1906-2002), oftewol Burt sr., en dy syn frou Harriette Fernette Miller (1902-1992), dy't 'Fern' neamd waard. Under syn karriêre hold Reynolds gauris út dat er berne wie yn Waycross (Georgia), yn it Amerikaanske Suden, mar yn 2015 joech er ta dat er dat sein hie om syn imago as good ole boy (jonge út it Suden) fuort te sterkjen, en dat syn wiere berteplak (it Noardlike) Lansing wie. Hy wie fan mingd Ingelsk, Nederlânsk, Skotsk en Ulstersk (d.w.s. Noardiersk-protestantsk) etnysk komôf, en hie nei't it skynt ek wat Yndiaansk bloed, te witten: fan 'e Sjeroky.

Lansing wie, neffens Reynolds syn autobiografy, it plak dêr't syn âlden wennen foar't syn heit yn it ramt fan 'e útbrutsen Twadde Wrâldoarloch as tsjinstplichtige it Amerikaanske Leger yn moast. Neitiid ferfear syn mem mei him en syn suster nei Fort Leonard Wood yn Missoery, dêr't syn heit lei. Dêr wennen se twa jier, oant syn heit oersee nei Jeropa stjoerd waard. Syn mem ferhuze doe mei de bern nei Lake City (Michigan), dêr't se sels opgroeid wie, en dêr't se noch famylje wenjen hie. Nei de oarloch sette de húshâlding him nei wenjen yn Riviera Beach (deunby West Palm Beach), yn 'e Súdlike steat Floarida, dêr't Reynolds syn heit yn 1946 kommissaris fan 'e plysje waard.

Reynolds folge middelber ûnderwiis oan 'e Palm Beach High School, dêr't er diel útmakke fan it Amerikaansk fuotbalteam. Dêr wied er sa'n stjer yn, dat er ferskate stúdzjebeurzen oanbean krige. Hy keas foar de Steatsuniversiteit fan Floarida yn Tallahassee, dêr't er as halfback yn it (semy-profesjonele) Amerikaansk fuotbalteam spile. Yn it studintehûs dielde er in keamer mei de lettere Amerikaansk fuotbal-ferslachjouwer en -kommentator Lee Corso. Hy wie lid fan 'e studinteferiening Phi Delta Theta.

Reynolds mei de Sitruskeninginne by de Garnet and Gold Football Game op de Steatsuniversiteit fan Floarida, yn 1963.

Reynolds hie syn sinnen set op in sportkarriêre as profesjoneel Amerikaansk fuotbalspiler, mar yn it begjin fan syn earste jier oan 'e universiteit rûn er in blessuere oan ien fan syn knibbels op, wylst er letter dat jier as gefolch fan in auto-ûngemak syn milt kwytrekke en syn oare knibbel blessearre. Al dy ferwûnings behinderen him by it spyljen fan Amerikaansk fuotbal sadanich, dat er yn 1957 besleat om mei de sport op te hâlden. Om't er oan 'e universiteit in stúdzjebeurs krigen hie as sporter, hold dêrmei syn stúdzje ek op. Reynolds tocht deroer om yn syn heite fuotleasten te folgjen en by de plysje te gean, mar syn heit hie leaver dat er earst in oplieding ôfmakke en reklassearringsbeämte waard.

Iere aktearkarriêre[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

Under syn studinttetiid oan 'e Steatsuniversiteit fan Floarida begûn Reynolds (by)lessen te folgjen oan it Palm Beach Junior College (PBJC) yn Lake Park, om 'e fereaske stúdzjepunten helje te kinnen. Oan it PBJC krige er Ingelsk fan Watson B. Duncan III. Dyselde trune him oan om audysje te dwaan foar in rol yn syn produksje fan it toanielstik Outward Bound. Reynolds krige de haadrol taparte en wûn dêrmei de Florida State Drama Award fan 1956. Yn syn autobiografy soed er Duncan sechstich jier letter de ynfloedrykste persoan út syn libben neame.

De priis dy't Reynolds wûn hie, omfieme in stúdzjebeurs oan it Hyde Park Playhouse, in simmerteäter yn it New Yorkske Hyde Park. Hoewol't er dêr net folle fan ferwachte, fûn er it in oangenaam alternatyf foar de lichaamlik yntinsive fakânsjebaantsjes dy't er oars hie, dat hy sette dat út nei New York. Wylst er dêr wie, mette er Joanne Woodward, dy't him holp en fyn in ympressario. Sa waard Reynolds cast yn it stik Tea and Sympathy, dat yn it Neighborhood Playhouse yn New York spile. Datselde jiers makke er syn debút op Broadway yn Look, We've Come Through, dêr't er loovjende kritiken foar krige. Hy gie dêrnei mei de cast fan dat stik op toernee, wêrby't er behalven as toanielspiler ek fungearre as de sjauffeur fan 'e bus dêr't it selskip him mei ferpleatste.

Reynolds as Quint Asper yn 'e westernsearje Gunsmoke, yn 1962.

Nei it toernee kearde Reynolds werom nei New York, dêr't er in aktearoplieding folge, yn 'e mande mei û.m. Frank Gifford, Carol Lawrence, Red Buttons en Jan Murray. Nei't er ûnder de les in ymprovisaasje ferprutste, liet er yn him omgean om it aktearjen oer te jaan en werom te gean nei Floarida, mar dy gedachten sette er al rillegau fan him ôf doe't er in rol krige yn 'e revival fan it stik Mister Roberts, dêr't Charlton Heston de haadrol yn fertolke. De regisseur fan dat stik, John Forsythe, regele nei de beëiniging fan Mister Roberts in audysje foar Reynolds by filmmakker Joshua Logan foar de film Sayonara.

Dat rûn lykwols út op in teloarstelling doe't er te hearren krige dat Logan him net brûke koe om't er tefolle liek op haadrolspiler Marlon Brando. Logan drukte him dêrby wol op it hert dat er it net opjaan moast en hy rette him oan om nei Hollywood te gean. Reynolds hie dêr lykwols it selsfertrouwen net foar. Neitiid hied er in pear jier lang in ferskaat oan banen, lykas ober, ôfwasker yn in restaurant, frachtweinsjauffeur, havenarbeider en útsmiter fan de Roseland Ballroom. Tuskentroch hied er geregeldwei lytse roltsjes op 'e tillefyzje, en yn 1961 makke er syn debút op it wite doek yn Angel Baby.

Trochbraak en heechtijdagen[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

Reynolds syn trochbraak kaam doe't er op basis fan syn fêste rol yn 'e tillefyzjesearje Riverboat opnommen waard yn 'e cast fan 'e populêre westernrige Gunsmoke. Dêryn spile er de healbloed Quint Asper, in hoefsmid. Hy brûkte syn bekendheid om haadrollen yn lowbudgetfilms te bemachtigjen, dy't úteinlik laten ta de titelrol yn 'e spagettywestern Navajo Joe (1966). Nei syn haadrol yn Impasse (1969), krige Reynolds de titelrol yn 'e fan 1970 oant 1971 rinnende plysjesearje Dan August, dêr't er foar nominearre waard foar in Golden Globe. Albert R. Broccoli frege him sels foar de rol fan James Bond, mar dat sloech Reynolds ôf mei de wurden: "In Amerikaan kin James Bond net spylje. Dat is gewoan ûnmooglik."

Burt Reynolds yn 1970.

As filmakteur hie Reynolds syn earste grutte súkses mei syn rol yn Deliverance, út 1972. Datselde jiers waard er berucht doe't er yn 'e edysje fan april 1972 neaken posearre foar it tydskrift Cosmopolitan. Yn 'e 1970-er jierren spile er fierders yn films as White Lightning (1973), The Longest Yard (1974), Lucky Lady (1975), Semi-Tough (1977) en Hooper (1978). Foar syn rol yn The Longest Yard waard er foar de twadde kear nominearre foar in Golden Globe. Ek wie Reynolds yn 1973 te sjen yn 'e western The Man Who Loved Cat Dancing, dy't loskes basearre wie op 'e roman mei deselde namme fan Marilyn Durham. Yn 1976 debutearre er as regisseur mei Gator, dat in ferfolch wie op White Lightning.

Ien fan Reynolds syn grutste súksessen wie de aksjekomeedzje Smokey and the Bandit, wêryn't syn personaazje de fuortrûne breid (spile troch Sally Field) fan 'e soan fan in strange sheriff rêdt, wêrnei't it twatal hûnderten kilometers troch de sheriff en syn soan efternei sitten wurdt. Begjin 1980-er jierren folgen noch ferskate oare súksessen, wêrûnder Starting Over (1980), Smokey and the Bandit II (1980), The Cannonball Run (1981) en The Best Little Whorehouse in Texas (1982). Dêrfan wie Starting Over goed foar in trêde nominaasje foar in Golden Globe. De komeedzjefilm The Cannonball Run, mei û.o. Dom DeLuise en Roger Moore, giet oer in ûnwierskynlike en yllegale autorace dwers troch de Feriene Steaten. Yn 'e komyske musical The Best Little Whorehouse in Texas song Reynolds foar it earst op it wite doek. Syn tsjinspylster yn dy film wie countrysjongster Dolly Parton.

De twadde helte fan 'e jierren '80 wie foar Reynolds in meagere tiid. Hy wie yn dy snuorje û.m. te sjen yn 'e film Malone (1987) en liende syn stim oan 'e it haadpersonaazje yn 'e tekenfilm All Dogs Go to Heaven (1989). Fan 1990 oant 1994 hied er de haadrol yn 'e komeedzjesearje Evening Shade. Mei dy rol wûn er yn 1992 sawol in Golden Globe yn 'e kategory bêste manlike akteur yn in komeedzjesearje as in Emmy foar bêste manlike haadrol yn in komeedzjesearje. Teffens waard er foar Evening Shade yn 1991 en 1992 noch nominearre foar in Golden Globe, en yn 1991 ek noch foar in Emmy.

Yn 1997 makke Reynolds as filmakteur in comeback mei de rol fan 'e lûsje pornoregisseur Jack Horner yn 'e film Boogie Nights, fan regisseur Paul Thomas Anderson, mei as tsjinspilers Mark Wahlberg, Julianne Moore en Heather Graham. Hoewol't de gearwurking mei de Anderson sa min wie dat Reynolds wegere om yn dy syn folgjende film Magnolia (1999) te spyljen, wûn er mei syn rol yn Boogie Nights de measte prizen út syn karriêre, wêrûnder in twadde Golden Globe en in Satellite Award. Ek waard er dêrfoar nominearre foar sawol in Oscar as in BAFTA Award. Reynolds wie yn 2002 as stimakteur belutsen by it fideospultsje Grant Theft Auto: Vice City, wêryn't er syn stim liende oan it personaazje Avery Carrington. Fierders fertolke er byrollen yn films as Miss Lettie and Me (2003), Without a Paddle (2004), de remake fan The Longest Yard (2005) en The Dukes of Hazzard (2005).

Reynolds mei syn frou Loni Anderson by de útrikking fan 'e Academy Awards yn 1991.

Fierders wie Reynolds noch te sjen yn films as Endgame (2006), In the Name of the King (2007), Deal (2008), Not Another Not Another Movie (2011) en Pocket Listing (2015). Oan 'e ein fan syn karriêre krige er fan alle kanten lof taswaaid foar syn rol yn it filmdrama The Last Movie Star (2017). Yn maaie 2018 kaam er mei regisseur Quentin Tarantino oerien dat er yn dy syn film Once Upon a Time in Hollywood spylje soe, mar hy stoar ear't er dêr de opnames foar dwaan koe.

Oare aktiviteiten[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

Yn 1973 besocht Reynolds it koart as sjonger. Hy brocht dat jiers in album út mei as titel Ask Me What I Am. Neitiid besleat er dat in sjongkarriêre net foar him weilein wie, hoewol't er yn 1980 foar de soundtrack fan Smokey and the Bandit II it liet Let's Do Something Cheap and Superficial song, dat neitiid as single útbrocht waard. Yn 1983 song er yn 'e musical The Best Little Whorehouse in Texas û.m. in duët mei Dolly Parton.

Yn 1997 wie Reynolds ien fan 'e skriuwers fan it berneboek Barkley Unleashed: A Pirate's Tail. Dat waard oanpriizge as "in boartlik ferhaal [dat] de wichtigens fan trochsettingsfermogen, de wûnders fan freonskip en de krêft fan fantasij yllustrearret." Reynolds skreau fierders twa autobiografyen: yn 1994 My Life, útbrocht by Hyperion Books (ISBN 0 78 68 61 304), en yn 2015 But Enough About Me: A Memoir, dat útkaam by G.P. Putnam's Sons (ISBN 0 39 91 73 544).

Reynolds wie ek ûndernimmer, en besiet ûnder syn karriêre ferskate bedriuwen. Ein jierren '70 iepene er de nachtklub anneks restaurant Burt's Place, yn it Omni International Hotel yn it sintrum fan Atlanta. Letter hied er noch koart in twadde filiaal oan it Lennox Square yn deselde stêd. Fan 1982 oant 1986 wie Reynolds, dy't syn hiele libben lang in fanatyk fan fan Amerikaansk fuotbal bleau, foar in part eigner fan it Amerikaansk fuotbalteam de Tampa Bay Bandits. Ek wied er mei-eigner fan in NASCAR-autosportteam, en besiet er in eigen skouboarch yn Jupiter (Floarida), dêr't oankommende akteurs oplaat waarden. Yn 1984 iepene Reynolds in restaurant yn Fort Lauderdale, mei as namme Burt and Jack's (dat ferneamd wie nei him en syn mei-eigner Jack Jackson). Hy wie ek de eigner fan 'e Burt Reynolds Ranch yn Palm Beach County, dêr't guon sênes fan Smokey and the Bandit II opnommen waarden, en dêr't er letter in bernebuorkerij begûn.

Reynolds (3e f. rj.), Loni Anderson (1e f. l.) en guon freonen yn 1992.

Priveelibben[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

Reynolds troude yn 1963 mei de Ingelske aktrise Judy Carne, mar harren houlik rûn yn 1965 al op in skieding út. Yn 'e earste helte fan 'e 1970-er jierren hied er likernôch fiif jier lang in relaasje mei sjongster en aktrise Dinah Shore, mei wa't er de rest fan syn libben befreone bleau. Fan ûngefear 1977 ôf oant 1982 hied er in relaasje mei Sally Field, dy't syn tsjinspylster wie yn Smokey and the Bandit en Smokey and the Bandit II. Yn 1988 wertroude Reynolds mei aktrise Loni Anderson. Hja adoptearren in soan, Quinton, mar harren houlik einige yn 1993 nei't Reynolds fereale rekke wie op in servearster dy't him letter oanklage en wa't er sels ek oanklage. Beide rjochtsaken waarden úteinlik bûten de rjochter om skikt.

Yn 1981 waard Reynolds in earedoktoraat takend troch de Steatsuniversiteit fan Floarida, dêr't er yn 'e 1950-er jierren studearre hie. Reynolds stie derom bekend dat er syn eigen stunts die. Meastal gie dat goed, mar yn 1984 waard er by de opnamen fan City Heat yn it gesicht rekke mei in metalen stoel. Hy rûn temporomandibulêre disfunksje op (de knieren fan syn ûnderkaak wurken net mear goed), en ferlear 15 kg om't er in skoft gjin fêst iten hawwe koe. Boppedat rekke er ferskate jierren lang ferslave oan 'e pinestillers dy't him doe foarskreaun waarden.

Reynolds yn 2015.

Hoewol't Reynolds in tige lukrative karriêre hie, gied er yn 1996 bankrot fanwegen in ekstrafagante libbensstyl, syn djoere skieding fan Loni Anderson en mislearre ynvestearrings yn ferskate restaurantkeatlings yn Floarida. Hy waard ûnder kuratêle steld oant er twa jier letter syn saken wer op oarder hie. Reynolds ferlear yn dy snuorje in protte fan syn eardere besittings, wêrûnder net yn it lêste plak de Burt Reynolds Ranch.

Ferstjerren[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

Yn 2009 ûndergie Reynolds in operaasje oan 'e rêch en yn febrewaris 2010 krige er in fiiffâldige bypass-operaasje oan it hert. Tsjin 2016 gammele er oanhâldend mei hertklachten om, hoewol't er him dêr net troch tsjinhâlde liet by syn aktearjen. Op 6 septimber 2018 kaam Reynolds yn 'e âlderdom fan 82 jier te ferstjerren yn in sikehûs yn Jupiter, yn Floarida. De deadsoarsaak waard foarme troch hertproblemen. Syn eks-frou Loni Anderson liet in ferklearring útgean dêr't se yn sei dat sysels en harren soan Quinton Reynolds en "syn hearlike laitsjen" misse soene.

Keppelings om utens[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

Boarnen, noaten en referinsjes[boarne bewurkje]

Boarnen, noaten en/as referinsjes:

Foar boarnen en oare literatuer, sjoch ûnder: References en Further reading, op dizze side.