Virginia Mayo

Ut Wikipedy
Jump to navigation Jump to search
Virginia Mayo
Filmklapper.png akteur
Virginia Mayo yn 'e iere jierren fyftich.
Virginia Mayo yn 'e iere jierren fyftich.
persoanlike bysûnderheden
echte namme Virginia Clara Jones
nasjonaliteit Flag of the United States.svg Amerikaansk
berne 30 novimber 1920
berteplak Sint-Louis (Missoury)
stoarn 17 jannewaris 2005
stjerplak Los Angeles (Kalifornje)
etnisiteit Flag of the United States.svg Angelsaksysk Amerikaansk
jierren aktyf 19371997
offisjele webside
www.virginiamayo.com

Virginia Mayo, wiere namme: Virginia Clara Jones (Sint-Louis, 30 novimber 1920Los Angeles, 17 jannewaris 2005), wie in Amerikaansk aktrise en fariëtee-artyste, dy't it bekendst wurden is troch har rollen yn ferskate komeedzjes, as tsjinspylster fan 'e akteur Danny Kaye. Yn 'e twadde helte fan 'e fjirtiger jierren wie hja de bêstferkeapjende akteur fan filmstudio Warner Brothers. Se spile ek in haadrol yn 'e mei in grut tal Oskars bekroande film The Best Years of Our Lives, út 1946.

Jonkheid en oplieding[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

Mayo wie hikke en tein yn Sint-Louis, yn 'e steat Missoury, dêr't har famylje woartels hie dy't tebek giene nei it eigenste oanbegjin fan 'e stêd. Hja wie de dochter fan sjoernalist Luke Jones en húsfrou Martha Henrietta Rautenstrauch. Har muoike hie yn Sint-Louis in aktearskoalle, dêr't Mayo al op har sechsde hinne gie. Nei't se yn 1937 foar de middelbere skoalle slagge wie, wist se har earste aktearbaantsjes te bemachtigjen. Har sweager, de fariëtee-artyst Andy Mayo, wie dêr sa fan ûnder de yndruk dat er har frege om op te treden mei syn groep, The Mayo Brothers. Dêrnei brocht se trije jier troch op toernee troch de Feriene Steaten, wêrby't se as sirkusmaster en oanjouwer fungearre foar "Pansy it Hynder" (de bruorren Mayo yn in hynstepak). Yn 1941, doe't se ûnderwilens de artystenamme Virginia Mayo oannommen hie, krige se in rol op Broadway, yn it stik Banjo Eyes.

Karriêre[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

Troch dat optreden op Broadway waard de oandacht fan filmprodusint Samuel Goldwyn op Mayo fêstige. Mei't er djip ûnder de yndruk rekke fan sawol har skientme as har talint, bea er har in kontrakt oan as filmaktrise. Ien fan 'e earste lytse roltsjes yn in Hollywood-film hie se yn 'e kaskreaker Jack London (1943); dêryn spile ek har lettere man, akteur Michael O'Shea, en sadwaande kaam se mei him yn 'e kunde. Har earste haadrol hie se yn The Princess en the Pirate (1944), as tsjinspylster fan komyk Bob Hope. Har meast súksesfolle wurkrelaasje wie lykwols mei in oare komyk, Danny Kaye, mei wa't se û.m. spile yn Wonder Man (1945), The Kid from Brooklyn (1946) en it grutte súkses The Secret Life of Walter Mitty (1947). Yn 'e trageedzje The Best Years of Our Lives (1946) spile se de deune en ynklauwerige Marie Derry, wêrmei't se folslein yngie tsjin it stereotype byld dat der fan har bestie. Lykwols wie de film in grut súkses: hy wûn njoggen Oscars, wêrûnder dy foar bêste film, en hy brocht de grutste winst binnen sûnt Gone with the Wind.

Virginia Mayo mei James Cagney, yn 'e film White Heat, út 1949.

Oan 'e ein fan 'e jierren fjirtich, op it hichtepunt fan har rom, waard Mayo beskôge as it toanbyld fan 'e tsjeppe Hollywood-aktrise; neffens in rûnom publisearre ferhaal soe de doetiidske sultan fan Marokko sein hawwe dat har skientme it bewiis wie fan it bestean fan God. Mayo sette har karriêre fuort mei rollen yn films as Smart Girls Don't Talk (1948); de western Colorado Territory (1949); The Girl from Jones Beach (1949), mei as tsjinspiler de lettere Amerikaanske presidint Ronald Reagan; de komeedzje Always Leave Them Laughing (1949); en White Heat (1949). Yn 'e jierren fyftich hie noch súkses mei films as The Flame and the Arrow (1950), Captain Horatio Hornblower (1951), King Richard and the Crusaders (1954) en The Story of Mankind (1957). Teffens hie se rollen yn ferskate musikals, wêrûnder The West Point Story (1950) en Painting the Clouds with Sunshine (1951). Dêrby makke se goed gebrûk fan har talint foar dûnsjen, mar har sjongen waard letter altyd neisyngronisearre mei in bettere stim.

Tsjin 'e sechstiger jierren wie Mayo har populariteit flink belune, hoewol't dat har der net fan wjerhold om troch te gean mei aktearjen. Feitliks wurke hja troch oant 1997, doe't hja 77 jier wie. Ien fan 'e lêste promininte rollen fan harres spile se yn 'e film Fort Utah, út 1967. Yn 'e santiger en tachtiger jierren hie se noch ferskate gastrollen yn tillefyzjesearjes as The Love Boat, Remington Steele, Murder, She Wrote en de soapsearje Santa Barbara. Mayo wie ien fan 'e earste Hollywood-akteurs dy't in stjer krigen op 'e saneamde Hollywood Walk of Fame.

Priveelibben[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

Virginia Mayo troude yn 1947 mei kollega-akteur Michael O'Shea, in houlik dat duorre oant O'Shea syn ferstjerren yn 1973. Se krigen ien bern, Mary Catherine O'Shea (1953). Hja wennen tsientallen jierren lang yn Thousand Oaks, yn Kalifornje. Doe't se op jierren kaam, lei Mayo har ta op har leafhawwerij, keunstskilderjen, en wie se sljocht mei har trije beppesizzers, allegearre jonges. Under ynfloed fan aartsbiskop Fulton J. Sheen bekearde se har ta de Roomsk-Katolike Tsjerke. Op polityk mêd wie se in lid fan 'e Republikeinske Partij; se stipe Richard Nixon by de presidintsferkiezings fan 1968 en 1972, en Ronald Reagan, mei wa't se befreone wie, yn 1980.

Ferstjerren[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

Virginia Mayo stoar yn 2005 oan longûntstekking komplisearre troch hertproblemen, yn 'e âlderdom fan 84 jier. Se leit begroeven njonken har man te Westlake Village, yn Kalifornje.

Keppelings om utens[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

Boarnen, noaten en referinsjes[boarne bewurkje]

Boarnen, noaten en/as referinsjes:

Foar boarnen en oare literatuer, sjoch ûnder: References, op dizze side.