Marlene Dietrich

Ut Wikipedy
Gean nei: navigaasje, sykje
Marlene Dietrich yn No Highway (1951)
Ofbyld:DietrichIKIHM.jpg
Still fan de film 'Ich küsse Ihre Hand, Madame', mei Harry Liedtke, Marlene Dietrich en Richard Tauber (1929)
Marlene Dietrich jout in ferwûne US-soldaat in hântekening (Belgje 1944)
Marlene-Dietrichpostsegel (1997) út de rige 'Frouen út de Dútske skiednis
Grêf yn Berlin-Friedenau mei it opskrift:Hier steh ich an den Marken meiner Tage, (Theodor Körner)

Marie Magdalene (Marlene) Dietrich (Berlyn, 27 desimber 1901 - Parys, 6 maaie 1992) wie in Dútsk-Amerikaansk aktrise en sjongster.

Libben en wurk[bewurkje seksje | edit source]

De namme "Marlene" hat hja as bern gearstald út har beide foarnammen. Letter soe hja dy namme as pseudonym brûke dêr't de hiele wrâld har mei oansprekke soe. Grutte bekendens krige sy mei de rol fan revuesjongster yn de film Der blaue Engel, fral mei it liet Ich bin von Kopf bis Fuß auf Liebe eingestellt (1929). Yn de Twadde Wrâldkriich wurdt ze noch ferneamder mei it liet Lili Marleen, skreaun yn 1915 en oan wjerskanten fan it front likefolle wurdearre (al wie it yn ferskillende talen).

Yn 1930 ferhûzet Marlene Dietrich nei de Feriene Steaten. Dêr wurket sy mei de Eastenrykske regisseur Josef von Sternberg. Se wurdt troch Hitler frege werom te kommen, mar sy wegeret. Hitler sjocht har as it toanbyld fan de Dútske frou. Dietrich hie in ôfgriis fan alles der't Hitler foar stie. Yn de oarloch sjongt sy foar de Alliearde soldaten oan it front.

Dietrich traad yn 1960 noch ienkear op yn Berlyn, mar wurde útgeid en as ferriedster beskôge. Sy is nea werom west.

Dietrich wie in symboal fan glamour en ferliedlikens en hie in androgyne skouwing. Se kaam der iepenlik foar út dat se biseksueel wie: "Ein bisschen bi schadet nie". Ta har freonen hearden Mae West, skriuwer Ernest Hemingway, Noël Coward en Hildegard Knef. Hja hat relaasjes hân mei John F. Kennedy, Mercedes D'Acosta, Jean Gabin en Claudette Colbert.

Doe't har filmkarriêre yn de nederklits rekke begûn hja har mear ta te lizzen op it sjongen, en mei súkses. Mei Marlene sels giet it dan al minder: hja rekket oan de drank en slieppillen en hat it hieltyd dreger mei it ferbergjen fan har wiere âldens. Op toernee yn Austraalje yn 1975 brekt sy in skonk; neitiid hat hja har nea wer yn't iepenbier sjen litten.

Op 6 maaie 1992 stjert se, nei't sy 15 jier as in kluzener, yn har appartemint yn Parys, libbe hie. As teken fan fermoedsoening wurdt hja yn Berlyn te hôf brocht.

Bekende lietsjes[bewurkje seksje | edit source]

  • Ich bin von Kopf bis Fuß auf Liebe eingestellt
  • Lola Lola
  • Mein Blondes Baby
  • Johnny
  • In den Kasernen
  • Boys in the Backroom
  • Lili Marlene
  • Sag mir wo die Blumen sind (Ing. vert.: Where have all the flowers gone) ('Siz my wêr't al de blommen bleaun binne')

Films[bewurkje seksje | edit source]

Boeken[bewurkje seksje | edit source]

  • ABC meines Lebens. Blanvalet, Berlin 1963
  • Nehmt nur mein Leben. Bertelsmann-Verlag 1979
  • Ich bin, Gott sei Dank, Berlinerin. Ullstein, Berlin 1998; Ullstein-TB, ISBN 3-548-24537-4
  • Nehmt nur mein Leben … - Reflexionen. Henschel, Berlin 1984
  • Some Facts about myself. Edition Cantz, Stuttgart 1991, ISBN 3-89322-226-X
  • Nachtgedanken. C. Bertelsmann Verlag, München 2005, ISBN 3-570-00874-6

Keppelings om utens[bewurkje seksje | edit source]