Wim Braakman

Ut Wikipedy
Jump to navigation Jump to search
Eksposysje Dom Utert, maaie 2007

Wim Braakman (Steggerda, 1956) is in Frysk skilder wenjend yn Grins. Dêr studearre hy oan de Ryksuniversiteit Grins Rjochtsgeleardheid en Teology. Fierders folge hy de oplieding Skoalle foar Keunsten Hânfeardichheid.

It iere wurk fan Braakman eaget hiel bot symbolistysk. Letter waard de betsjuttings mear ferhulle, lage en minder goed te tsjutten. Yn de rin fan de jierren feroaren ek de formaten. De lêste jierren skildert op houten panelen yn de formaten 125 x 62,5 sm.

Ynfloeden[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

Yn it wurk fan Braakman binne ferskillende ynfloeden werom te finen. Syn lânskippen binne krekt as de Dútse Romantisy grutsk en ferlitten. En de natoer by him is in iepenbiering fan in godlike wurklikheid. Hjiryn is besibbens mei de skilderijen fan Caspar David Friedrich te werkennen. De bylden dy't er skildert litte lânskippen sjen tidens of nei reinfal, mar likegoed, en yn de tradysje fan de romantyk, spegels fan de siel.

Wat opfalt yn syn wurk is it brûken fan de kleur swart. De tins dy't dêr efter leit is dat fan it transsindinte gjin byld te makken is, útsein in net-byld. Hjirmei stiet er yn de tradysje fan de negative teology dy't fan wichtige ynfloed west hat op de boukunde yn de midsiuwen en de rop om byldenleasheid yn tsjerken en moskeeën tariede. Fertolkers dêrfan yn it Westen binne Master Eckhart en Juan de la Cruz.

Yn de 20e iuw hawwe keunstners as Arnulf Rainer, Mark Rothko en Ad Reinhardt dat net-ôfbyldzjen ûntdekt. Sy skilderjen bygelyks har wurk mei swarte ferf oer. De skilderijen fan Braakman slute oan by dat net-ôfbyldzjen.

Gaos is it prinsipe fan de lettere skilderijen, in gaos dy't dochs liedt nei oarder en betsjutting. Dat wurk is ynspirearre troch de teoryën fan de Nobelpriis-winner Ilya Prigogine.