Krúsferheffingskatedraal (Sint-Petersburch)

Ut Wikipedy
Jump to navigation Jump to search
Krúsferheffingskatedraal

Крестовоздвиженский собор

De klokketoer mei de Kyrill en Methodiustsjerke
De klokketoer mei de Kyrill en Methodiustsjerke
lokaasje
lân Flag of Russia.svg Ruslân
plak Flag of Saint Petersburg Russia.svg Sint-Petersburch
bysûnderheden
type bouwurk Katedraal
boujier 1848-1851; toer 1805-1812 (wiziging 1872-1878)
arsjitekt Egor Ivanovitsj Dimmert (katedraal)
boustyl Barok
oare ynformaasje
webside Side fan de katedraal

De Krúsferheffingskatedraal (Russysk: Собор Воздвижения Честного Креста Господня) is in otterdokske tsjerke yn Sint-Petersburch dy't wijd is oan de ferhearliking fan it krús fan de Hear. Sûnt 1991 draacht de tsjerke, dy't yn ien fan de âlde parochy's fan Sint-Petersburch stiet, ek de namme Kozakkenkatedraal fan it Hillich Krús.

Skiednis[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

Doe't Sint-Petersburch noch yn oanbou wie waard oan it begjin fan de 18e iuw foar de delsetting foar de koetsiers mei harren hûshâldings oan de iennige wei dy't de stêd mei it ryk ferbûn in houten kapel boud. Yn 1718 folge de bou fan in oan Jehannes de Doper wijde tsjerke, in lyts gebou dy't it ynearsten sûnder klokketoer moast dwaan. De tsjerke baarnde yn 1730 ôf en waard doe ferfongen troch in nije houten tsjerke, mar de tsjerke wie al nei tsien jier wer oan grut ûnderhâld ta. Dêrom waard der tastimming frege foar de bou fan in stiennen tsjerke. Wa't it ûntwerp foar de nijbou levere is net bekend, mar de bou stie ûnder lieding fan de Dútske arsjitekt Johann Jacob Schumacher (1701-1767). Op fersyk fan de parochy waard de nije stiennen tsjerke wijd oan de Krúsferheffing.

Achter de nije Krúsferheffingstsjerke feriisde tusken 1764 en 1768 de barokke Tsjerke fan it Ikoan fan de Mem Gods fan Tichvin.

Yn 1804 makke de arsjitekt Postnikov (1766-1830) in plan foar in grutte, sechtich meter hege, klokketoer, dy't yn 1812 foltôge waard. Oan wjerssiden fan de klokketoer rinne galeryen yn in bôge dy't einigje yn in kapel. De bylden fan Petrus en Paulus folle de nissen oan wjerskanten fan de trochgong fan de toer op. De ûnderste ferdjipping fan de toer liet de keapman Ivan Iljitsj Sjigalov yn 1872 ta oantinken fan syn ferstoarne frou útbouwe ta de Tsjerke fan Kyrill en Methodius.

De Tichvintsjerke

Nei ferrin fan tiid begûnen de Krúsferheffingstsjerke en de Tichvintsjerke brekfallich te wurden. Dat fereaske in grutte ferbouwing en de arjistekt Vasil Jegorovitsj Morganov makke foar de tjerken nije tekenings. It nije ûntwerp foar de Krúsferheffingstsjerke fertoande grutte oerienkomsten mei de doe noch net foltôge Izaäk-katedraal. De tsjerken koene net tagelyk ferboud wurde, want der moast wol gelegenheid bliuwe foar de fiering fan de earetsjinst. En dus waard earst útein set mei de fergrutting fan de Tichvin-tsjerke. Nei de foltôging dêrfan die bliken dat der te min jild wie om Morganov's ûntwerp foar de nije Krúsferheffingstsjerke noch út te fieren. De boukommisje frege tastimming om in oar ûntwerp te bouwen neffens tekeningen fan fan Egor Ivanovitsj Dimmert. Dy nijbou fûn tusken 1848 en 1852 plak. Dielen fan it âlde muorrewurk út de jierren 1740 waarden yn de nijbou yntegrearre en it wurk eine gaueftich, mar de arsjitekt soe de foltôging sels net mear meimeitsje. Yn desimber 1851 wie ek it wurk foar it ynterieur foar it meastepart klear.

Sovjet-tiid[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

Yn febrewaris 1932 waard de Tichvintsjerke op lêst fan de oerheid sletten en oerdroegen oan in skoalle. Sûnt de jierren 1940 waard der yn de eardere tsjerke in produksjebedriuw yn ûnderbrocht. Yn de rin fan de tiid ferlear ferlear de Tichvintsjerke it uterlik fan in tsjerkegebou.

De katedraal bleau noch iepen oant 1938. Yn dat jier wie der in fersyk om de tsjerke ôf te brekken, mar der folge gjin tastimming. Nei de sluting waard de tsjerke oerdroegen oan in bedriuw, dy't it gebou ferfoarme en der tuskenmuorren en plafonds yn oanbrocht. Fiif preesters dy't ferbûn wiene oan de katedraal waarden deasketten. Ek de Cyrilis en Methodiustsjerke waard sletten, nei alle gedachten ek yn 1938.

Yn de Twadde Wrâldkriich waard de katedraal rekke by besjittings. Under de blokkade fan Leningrad moasten yn de strange winter fan 1941-1942 de deaden yn de katedraal lein wurde, om't se net earder as yn de maaitiid op it Volkovskihôf begroeven wurde koene.

De katedraal

Weromjefte[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

Mei de weromjefte fan it kompleks yn 1991 waard al nei trije wiken in nij fjouwer meter heech krús op de klokketoer set. In earste tsjinst waard op 24 maaie 1991 yn de lytse Kyrill en Methodiustsjerke holden. De Tichvintsjerke wie ruïnearre: yn de tsjerke wiene wurkplaatsen mei swiere masjines, de flier wie asfaltearre, de romte wie ferdield yn twa ferdjippigns, tuskenmuorren wiene boud en de koepel wie ôfbrutsen. De kozakken renovearren de tsjerke en in earste tsjinst waard fierd yn 1993. Mei help fan de stêd waard fan ôf 2008 de katedraal troch de kozakken restaurearre. Yn in koarte tiid waard der oan 900 ton púnôffal út de tsjerke helle. Ek dêr moasten betonnen tuskenflierren en skiedingsmuorren ôfbrutsen wurde. De koepels binne op 'e nij fergulde en yn 2014 waard útein set met de restauraasje fan it dak.

Bûten krige yn 2002 oan de kant fan it alter fan de katedraal in búste fan tsjaar Nikolaas II in plak. Yn 2013 krige de búste selsskip fan in búste fan tsarevitsj Aleksej en wer in jier letter waard der noch ien fan Aleksandra Fjodorovna tafoege. By de bylden steane in tal publikaasjebuorden mei ynformaasje oer it troch de Otterdokske Tsjerke hillich ferkleare tsarehûs.[1]

Boarnen, noaten en referinsjes[boarne bewurkje]

Boarnen, noaten en/as referinsjes:

Dizze side is alhiel of foar in part in oersetting fan de Russyske Wikipedyside; sjoch foar de bewurkingsskiednis: ru:Крестовоздвиженский собор (Санкт-Петербург)

  1. Skiednis op de side fan de katedraal