The Bridge at Remagen (film)

	The Bridge at Remagen
	film
	(Filmposter yn 'e Ingelske Wikipedy)
	makkers
regisseur	John Guillermin
produsint	David L. Wolper
senario	Roger O. Hirson
basearre op	it boek fan Ken Hechler
kamerarezjy	Stanley Cortez
muzyk	Elmer Bernstein
filmstudio	The Wolper Organization
distribúsje	United Artists
	spilers
haadrollen	George Segal; Robert Vaughn
byrollen	Ben Gazzara; Bradford Dillman; Hans Christian Blech; Peter van Eyck
	skaaimerken
lân/lannen	Feriene Steaten; Tsjechoslowakije; West-Dútslân
premiêre	25 juny 1969
foarm	langspylfilm
sjenre	histoaryske oarlochsfilm
taal	Ingelsk
spyltiid	117 minuten
	budget en resultaten
budget	$5 miljoen
opbringst	$1,6 miljoen (Noard-Amearika)

The Bridge at Remagen is in Amerikaansk-Tsjechoslowaaksk-Westdútske histoaryske oarlochsfilm út 1969 ûnder rezjy fan John Guillermin, mei yn 'e haadrollen George Segal en Robert Vaughn. De titel betsjut "De Brêge by Remagen". De film, dy't yn kleur útfierd is, waard basearre op it non-fiksjeboek mei deselde namme fan Ken Hechler.

It ferhaal giet oer de Ludendorffbrêge by Remagen, de iennichste brêge oer de Ryn dy't de Westlike Alliëarden yn 'e lêste moannen fan 'e Twadde Wrâldoarloch yn funksjonele steat yn 'e hannen wisten te krijen. Dat stelde harren by steat om in brêgehaad oan 'e eastlike Rynigge te foarmjen, wat de ferovering fan nazy-Dútslân in stik makliker makke. De film, dy't in sterk fiksjonalisearre ferzje fan dy foarfallen sjen lit, folget de Amerikaanske luitenant Phil Hartman, dy't befel kriget de brêge ûnskansearre te feroverjen, en de Dútske majoar Paul Kreuger, dy't oarders hat om 'e brêge tsjin eltse priis op te blazen ear't it ta sa'n ferovering komme kin.

It wie de bedoeling om The Bridge at Remagen yn 1968 yn Tsjechoslowakije op te nimmen, mar ear't de film foltôge wie, fûn dêr de Russyske ynvaazje plak dy't in ein makke oan 'e Praachske Maityd. De produksje moast dêrop de wyk nimme nei West-Dútslân, wat soarge foar gâns opûnthâld en ekstra kosten. Fan 'e filmkritisy krige The Bridge at Remagen oer it algemien negative resinsjes, en yn 'e bioskopen kaam de film nei alle gedachten net út 'e reade sifers.

Plot

Yn it foarjier fan 1945 rint de Twadde Wrâldoarloch op syn ein. De Dútsers wurde weromkrongen oant op har eigen nasjonale grûngebiet, mar op har ôftocht blaze se de brêgen oer de Ryn op, sadat dy rivier in ferdigeningsliny op himsels wurdt. Ien fan 'e lêste brêgen, de spoarbrêge fan Oberkassel by Düsseldorf, falt op in hier nei yn Alliëarde hannen en wurdt mar op it nipperke op 'e tiid opblaasd. Neitiid kriget kolonel-generaal Von Brock opdracht om 'e lêste brêge oer de Ryn, de Ludendorffbrêge by Remagen, sa fluch mooglik op te blazen. Hy is lykwols tsjinnich om dat te dwaan, mei't dêrtroch 75.000 man fan it Dútske 15e Leger strâne reitsje soene oan 'e ferkearde kant fan 'e Ryn. Temûk jout er dêrom majoar Paul Kreuger, in ofsier dy't er fertrout, opdracht om nei Remagen te gean en de brêge sa lang mooglik funksjoneel te hâlden, mar der wol foar te soargjen dat er net yn Alliëarde hannen falt.

Underwilens kriget luitenant Phil Hartman, de kommandant fan in peloton fan 'e Amerikaanske 9e Pânserdifyzje, opdracht om yn 'e foarhoede fan 'e Alliëarde opmars te gean. Hartman is in ofsier mei gâns ûnderfining, mar hy en syn mannen binne oarlochswurch en nimme it befel sûnder entûsjasme oan. Kaptein John Colt, de direkte oerhearrige fan Hartman, fynt dat Hartman te foarsichtich is en beslút eigenhandich de boel wat te ferhastigjen. Hy rint lykwols suver daliks yn in mûklaach fan 'e Dútsers en sneuvelet. Dêrop wurdt Hartman as ferfanger fan Colt oansteld troch de kommandant fan syn bataljon, majoar Barnes. Let op 'e jûn arrivearje Hartman en syn mannen yn it stedsje Meckenheim, dêr't se gjin wjerstân tsjinkomme en dat se feilichstelle foar de Alliëarde opmars. Se sille har krekt deljaan foar de nacht wannear't der nije oarders komme: se moatte op slach optsjen nei it 20 km fierderop lizzende Remagen om 'e brêge dêre te ferneatigjen, sadat it Dútske 15e Leger him net mear weromlûke kin oer de Ryn. Majoar Barnes ûnthjit Hartman dat hy en syn troepen útrêste kinne as se by de brêge binne.

Tink derom: Yn de tekst hjirûnder wurdt de ôfrin fan de film beskreaun.
As jo de film sels sjen wolle, is it mooglik better dat jo it no folgjende diel fan 'e plotbeskriuwing (earst noch) net lêze.

As Kreuger yn Remagen arrivearret, blykt de sitewaasje dêre hiel oars te wêzen as dat him troch Von Brock foarspegele is. De beide pânserdifyzjes dy't him ûnthjitten wiene om te helpen by de ferdigening, binne earne oars hinne stjoerd, dêr't mear ferlet fan har wie. It garnizoen fan 1.600 man blykt mar út in sa'n 200 man te bestean, in sifer dat oanhâldend fierder sakket troch desersje. It garnizoen stiet ûnder it befel fan kaptein Karl Schmidt, in man dy't him gjin inkele yllúzje mear makket oer de útkomst fan 'e oarloch. De eksplosiven dêr't de brêge mei opblaasd wurde moat, binne noch net yn Remagen oankommen, dat sels al soe Kreuger de brêge fuortendaliks opblaze wolle, dan soed er dat lykwols net dwaan kinne. Him wie ek tasein dat de ynwenners fan Remagen in boargerwacht foarme hiene dy't meifjochtsje soe om 'e stêd te ferdigenjen, mar boargemaster Holzgang, de eigner fan it pleatslike hotel dy't syn ienlingssoan ferlern is yn 'e Slach om Stalingrad, is klear mei de oarloch en wol allinnich noch mar yn in skûlkelder de befrijing troch de Alliëarden ôfwachtsje.

It peloton fan luitenant Hartman berikt de râne fan Remagen. In ôfdieling tanks, dy't ta fersterking efter him oan stjoerd is, besjit fan in heuvel ôf de kliffen oan 'e eastkant fan 'e Ryn, dêr't de Dútsers in batterij artillery opsteld hawwe. Dat is winliken de iennichste funksjonele ferdigening dêr't majoar Kreuger oer beskikt, mar de Amerikaanske tanks meitsje der koarte metten mei. Neitiid iepenje se it fjoer op 'e brêge, om dy te ferneagigjen. Hartman-en-dy geane wilens it stedsje yn, dêr't se lichte wjerstân oerwinne fan Dútske ynfantery dy't fuortsterke is mei leden fan 'e Hitlerjugend. Wannear't it fjochtsjen foarby is, wurde ien fan Hartman syn mannen en in Dútske kriichsfinzene delmeand troch in wurknimmer fan it hotel fan Holzgang, in opslûpen jonge fan in jier as fjirtjin, dy't yndoktrinearre is mei de ideology fan it nasjonaal-sosjalisme. Sersjant Angelo kringt it hotel binnen en sjit de skutter dea, en pas neitiid kriget er foar it ferstân dat it om in bern giet. Hy is der suver beroerd fan.

Underwilens is de Amerikaanske generaal Shinner arrivearre by de tankienheid op 'e heuvel boppe Remagen. As hy sjocht dat de brêge der noch leit, kriget er in nij idee. Want as de Alliëarden de brêge ûnskansearre yn 'e hannen krije kinne, dan soene se in brêgehaad op 'e eastigge fan 'e Ryn fêstigjen kinne sûnder dat se ûnder fijannich fjoer in pontonbrêge hoege oan te lizzen. Hy lit dêrom de tanks ophâlde mei sjitten en jout majoar Barnes befel om 'e brêge te feroverjen. Barnes jout op syn beurt it befel troch oan Hartman en brekt dêrmei syn ûnthjit dat it peloton útrêste meie soe sadree't Remagen berikt wie. De mannen beskôgje it befel as selsmoard, mei't de Dútsers de hiele brêge bestrike kinne mei swiere masinegewearen. De sitewaasje rint op in hier nei út op rebûlje yn 'e rangen, mar Hartman ûntsenuwt de boel troch foarop te gean, de brêge op. Syn mannen folgje him en de ferovering fan 'e brêge begjint, wêrby't fuortendaliks al swiere ferliezen lit wurde.

Oan 'e Dútske kant fan 'e brêge binne ûnderwilens einlings en te'n lêsten de eksplosiven arrivearre, en kaptein Schmidt, syn ûnderbefelhawwer Baumann en harren mannen wurkje koartseftich om se op 'e swakste punten fan 'e brêge te ynstallearjen. Wannear't de Amerikanen oan 'e ferovering fan 'e brêge begjinne, besykje de Dútsers de eksplosiven ôfgean te litten, mar it lont is trochsnien by de besjitting troch de Alliëarde tanks. In pear frijwilligers sette de brêge op om 'e eksplosiven in pear hûndert meter fierderop te ûntstekken. Yn 'e tuskentiid hawwe Hartman-en-dy it earste plak berikt dêr't de eksplosiven sitte, dy't se begjinne te ûntmanteljen. Wannear't it de Dútsers úteinlings slagget en lit de eksplosiven ôfgean, ferdwynt de brêge yn in ûnbidige stof- en reekwolk. Mar as it stof en de reek delslane, leit de brêge der noch, hoewol't er op plakken al wat skansearre rekke is. Hartman en syn mannen oerlibje de ûntploffing.

Kreuger is poer, mei't er beseft dat him minne yndustriële eksplosiven stjoerd binne ynstee fan it goede militêre spul. Hy oarderet Schmidt om syn posysjes oan 'e eastlike útein fan 'e brêge tsjin eltse priis te behâlden wylst hysels nei it haadkertier fan generaal Von Brock reizget om foar de ferdigening fersterkings los te krijen. Dêr arrivearre, ûntdekt er lykwols dat Von Brock foar it net opfolgjen fan befellen arrestearre is troch de SS. Ek Kreuger wurdt arrestearre, mei't it feit dat er de brêge net opblaasd hat útlein wurdt as lânferrie. Syn útlis dat de eksplosiven earst ôfwêzich en úteinlik net funksjoneel wiene, wurdt fan tafel reage as de ferlechjes fan in leffert.

By Remagen berikke Hartman en it restant fan syn mannen de eastkant fan 'e brêge, dêr't se dekking sykje yn in granaatkrater om op fersterking te wachtsjen fan 'e Alliëarde tanks. It duorret lykwols oeren foar't dy de brêge oerkinne, om't it de Dútsers earder wol slagge wie om 'e opreed nei de brêge op 'e westlike igge op te blazen. Dêr moat sadwaande earst in hiel grut gat tichtgoaid wurde. Nachts wurde Hartman en syn mannen mei masinegewearen ûnder fjoer nommen fan in rivieraak op 'e Ryn ôf. Hy jout lieding oan in detasjemint fan syn peloton dat yn in roeiboatsje de aak fan efteren oer it mad komt. By it interjen fan 'e aak wurdt sersjant Angelo troffen troch in Dútske kûgel. Hy falt yn 'e rivier en komt net wer boppe. Ek alle oare mannen dy't Hartman meinommen hie, komme om; hysels is de iennichste oerlibbene fan it gefjocht op 'e aak.

Nei't er him wer by de rest fan syn úttinne peloton oan 'e eastkant fan 'e brêge jûn hat, fielt er him ellindiger en mismoediger as ea tefoarren. Mei't it him allegearre neat mear skele kin, fiert Hartman krekt foar moarnsdage by wize fan ferkapt besykjen ta selsmoard allinnich in bestoarming fan 'e Dútske posysjes by de eastlike opreed fan 'e brêge út. Mar de Dútsers hawwe ek har nocht fan 'e striid. Baumann en de measte oerbleaune soldaten dy't noch net desertearre wiene, binne sneuvele, en kaptein Schmidt jout him oer mei de mannen dy't oerbleaun binne, foar it meastepart âlden fan dagen en opslûpen jonges fan 'e Hitlerjugend, mei dêropta in grutte kliber boargerflechtlingen. Krekt nei de oerjefte ferskine de earste Amerikaanske tanks oan 'e eastein fan 'e brêge.

Yn 'e neisleep fan 'e striid om 'e brêge ûntdekt Hartman ta syn blydskip dat sersjant Angelo dochs net omkommen is. Hy is ferwûne rekke en meispield troch de streaming fan 'e rivier, mar hat op in oar plak de wâl witten te berikken. Majoar Kreuger, oan 'e oare kant, wurdt dyselde deis noch eksekutearre troch in fjoerpeloton fan 'e SS. In tekst dy't foarôfgeande oan 'e ôftiteling yn byld komt, fertelt dat de brêge by Remagen sa skansearre wie troch de striid, dat er tsien dagen nei de ferovering yn 'e Ryn stoarte. Mar tsjin dy tiid hiene de Alliëarden al in grutte troepemacht oerset nei de eastkant fan 'e rivier.

Rolferdieling

haadrollen

personaazje	akteur/aktrise
luitenant Phil Hartman¹	George Segal
majoar Paul Kreuger²	Robert Vaughn

byrollen

personaazje	akteur/aktrise
sersjant Angelo³	Ben Gazzara
majoar Barnes⁴	Bradford Dillman
kaptein Karl Schmidt⁵	Hans Christian Blech
kolonel-generaal Von Brock⁶	Peter van Eyck
generaal Shinner⁷	E.G. Marshall
kaptein Otto Baumann⁸	Joachim Hansen
korporaal Grebs	Bo Hopkins
SS-generaal Gerlach	Günter Meisner
soldaat Bissell	Robert Logan jr.
korporaal Jellicoe	Matt Clark
soldaat Slavek	Steve Sandor
kaptein John Colt	Paul Prokop
boargemaster Holzgang	Heinz Reincke
Greta Holzgang	Sonja Ziemann
Frânsk fanke	Anna Gael
Rudi	Pavel Solty
soldaat Glover	Frank Webb
luitenant Pattison⁹	Tom Heaton
generaal Von Stürmer	Richard Münch
luitenant Zimring	Vit Olmer
soldaat Manfred	Rudolf Jelinek
kolonel Dent	Fritz Ford
sjauffeur fan Kreuger	Rolf Jahncke
luitenant Eckert	Jan Šanilec
sersjant Becker	Vaclav Neuzil

¹) loskes basearre op luitenant Karl Timmermann
²) loskes basearre op majoar Hans Scheller
³) in ferraning fan 'e sersjanten Alexander Drabik en Joseph DeLisio.
⁴) loskes basearre op majoar Murray L. Deevers
⁵) loskes basearre op kaptein Willi Bratge
⁶) loskes basearre op luitenant-generaal Walter Botsch
⁷) loskes basearre op brigadegeneraal William M. Hoge
⁸) loskes basearre op kaptein Carl Friesenbahn
⁹) loskes basearre op luitenant Emmett James "Jim" Burrows

Produksje en distribúsje

Produksje

De film waard basearre op The Bridge at Remagen, in non-fiksjeboek út 1957 oer de ferovering fan 'e Ludendorffbrêge by Remagen troch de Alliëarden. It wie skreaun troch Ken Hechler, in histoarikus en politikus dy't sels yn 'e Twadde Wrâldoarloch yn it Amerikaanske Leger tsjinne hie en him mei syn ienheid op it momint fan 'e ferovering fan 'e brêge op 15 km ôfstân fan Remagen befûn. Nei de oarloch skreau Hechler in boek dat er basearre op fraachpetearen mei Amerikaanske soldaten dy't by de ferovering belutsen west hiene en teffens mei Dútske soldaten dy't de brêge ferdigene hiene. Syn boek The Bridge at Remagen wie tige súksesfol en der giene mear as 500.000 eksimplaren fan oer de toanbank. Hechler brûkte it jild dat er dêrmei fertsjinne om 'e politike kampanje mei te bekostjen wêrmei't er yn 1958 foar syn thússteat West-Firginia yn it Amerikaanske Hûs fan Offurdigen keazen waard.

Yn maaie 1958 waarden de filmrjochten op it boek fan Hechler oankocht troch de filmproduksjemaatskippij Schulberg Productions fan 'e Amerikaanske filmprodusint Budd Schulberg. Dyselde hie as soldaat tsjûge west fan 'e ferovering fan 'e Ludendorffbrêge en wie fan doel it boek te ferfilmjen ûnder de titel The Day We Crossed the Rhine ("De Deis dat Wy de Ryn Oerstieken"). Neffen Schulberg soe de ferneamde regisseur Stanley Kubrick belangstelling hân hawwe om 'e rezjy te fieren. Der waarden plannen makke om 'e film yn West-Dútslân te filmjen. De grutte filmstudio Columbia Pictures stimde deryn ta om 'e produksje te finansieren, mar loek him letter werom. Yn novimber 1960 sei Schulberg dat er nije finansiers fûn hie yn The Mirisch Company en United Artists, en dat de opnamen yn maaie 1961 fan start gean soene. Mar earne yn it tuskenlizzende healjier stûke de boel, want de produksje rûn op 'e non.

Yn 1965 kocht filmprodusint David L. Wolper de filmrjochten op it boek fan Hechler. Dyselde krige net mear as $5.000 útbetelle foar it gebrûk fan syn boek. Hy sei: "Der waard my meidield dat se, as ik mear jild easke, de namme [fan 'e film] feroarje soene fan The Bridge at Remagen yn The Remagen Bridge, en dat se [de film] dan basearje soene op krante-artikels, dy't yn it publyk domein wiene en dêr't it barren [yn 1945] wiidweidich yn ferslein wie." De resultearjende film soe de earste fan seis films wêze, wêrfoar't er in kontrakt mei United Artists sletten hie. It wie de bedoeling dat Irvin Kershner de rezjy fiere soe. Senarist Roger O. Hirson waard oanlutsen om it skript te skriuwen. It resultearjende senario wie net alhiel nei winsk, dat letter giene William Roberts, Rod Serling en Theodore Strauss der nochris oer gear, hoewol't harren oanpassings net genôch sjêden oan 'e dyk setten foar in fermelding op 'e ôftiteling fan 'e úteinlike film. Likegoed soarge ien en oar foar fertraging, mei as gefolch dat Wolper derfoar keas om in oare film, The Devil's Brigade (1968), earst te meitsjen.

Uteinlik waard The Bridge at Remagen regissearre troch John Guillermin, dy't earder benammen bekendheid krigen hie troch syn rezjy fan inkele Tarzan-films. De produksjemaatskippij dy't it projekt beävensearre, wie The Wolper Organization. De film wie in Amerikaansk-Tsjechoslowaaksk-Westdútske ko-produksje. Foar The Bridge at Remagen wie (yn 't earstoan) in budget beskikber fan $3,5 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Stanley Cortez, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Elmer Bernstein.

Opnamen

De earste kar fan filmprodusint David L. Wolper foar wat de lokaasje fan 'e opnamen fan The Bridge at Remagen oangie, wie it eigentlike plak dêr't de histoaryske striid om 'e brêge plakfûn hie. Dêr lei de oerheid fan West-Dútslân lykwols gau-gau it near op. De Ryn wie in hannelsrûte dy't fan sa'n grut ekonomysk belang foar it lân wie, dat der gjin sprake fan wêze koe dat it ferkear oer de rivier in skoft stillein wurde soe foar de opnamen fan in film.

Ein 1960-er jierren bestie der yn 'e filmyndustry fan Hollywood in lytse trend om films yn Eastbloklannen op te nimmen, mei't dat de kosten gâns drukte. Sa waard The Fixer (1968) filme yn kommunistysk Hongarije, wylst Castle Keep (1969) yn Joegoslaavje opnommen waard. Yn dy kontekst besleat Wolper, nei't er moannenlang nei in gaadlike filmlokaasje socht hie, om syn film op te nimmen yn Tsjechoslowakije. Dat lân makke op dat stuit krekt in perioade fan minder strang kommunistysk bewâld troch, dy't bekend stie as de Praachske Maityd. Neffens berjochten yn 'e Britske parse soe it filmjen yn Tsjechoslowakije foar The Bridge at Remagen krapoan 40% yn 'e kosten skeeld hawwe.

Wolper betelle $750.000 en stie de filmdistribúsjerjochten op The Bridge at Remagen yn Tsjechoslowakije ôf oan 'e Barrandov Studios yn Praach, sadat er dêr de binnendoarsênes filmje koe. Yn dyselde oerienkomst wie ek opnommen dat wurknimmers fan 'e Barrandov Studios as ekstra leden fan 'e filmcrew fungearje soene foar wat de opnamen op lokaasje oangiene. It Amerikaansk swier militêr materieel (tanks, pânserweinen, ensfh.) dat yn 'e film te sjen is, waard foar de opnamen liend tan it regear fan Eastenryk, dat it oarspronklik oernommen hie fan it Amerikaanske Leger. It regear fan Tsjechoslowakije levere it Dútske materieel en ek de militêre unifoarmen fan 'e Wehrmacht en de SS dy't oan 'e ein fan 'e Twadde Wrâldoarloch bútmakke wiene. Soldaten fan it Tsjechslowaakske Folksleger tsjinnen by de opnamen as figuranten en waarden dêrta sels traind yn it gebrûk fan 'e Amerikaanske tanks.

De opnamen setten einlings en te'n lêsten op 6 juny 1968 útein. Oarspronklik wie it de bedoeling dat it filmjen yn oktober fan dat jier klear wêze soe, mar fan it begjin ôf oan hie de produksje te krijen mei tsjinrampen. De produksjemanager waard siik en de earste assistint-regisseur naam ûntslach. Ek wiene der swierrichheden oangeande de ûnderlinge gearwurking fan 'e filmcrew, wêrfan't likernôch 60% út 'e Feriene Steaten of oare Westerske lannen kaam, en sa'n 40% út Tsjechoslowakije. It die bliken dat dy beide groepen folslein oare wurkwizen wend wiene. Nei ferrin fan tiid bettere dat wol oer. Minder wie de stroefe gearwurking tusken Wolper en regisseur John Guillermin. Dy lêste hie der it mier oan om te wurkjen wylst Wolper hieltyd oer syn skouder meiseach, en besocht de produsint de tagong ta de filmset te ûntsizzen. Wolper syn antwurd dêrop wie in drigemint om Guillermin te ûntslaan, mei as gefolch dat dy gau ynbûn. Wolper omskreau Guillermin letter as "a real pain in the ass" (frij fertaald: "in yrritante klier").

Omreden fan 'e oanboazjende geopolitike spannings dy't feroarsake waarden troch de Praachske Maityd, waard de filmcrew yn 'e parse fan 'e Sovjet-Uny en de DDR beskuldige fan it smokkeljen fan wapenreau nei Tsjechoslowakije yn opdracht fan 'e Amerikaanske feilichheidstsjinst CIA. De Tsjechen makken har dêr net sa drok oer en begûnen by wize fan grap nei Wolper te ferwizen as "Mr. CIA". Nei't de Eastdútske krante Neues Deutschland beweard hie dat de produksje fan The Bridge at Remagen in front wie foar de tarieding fan 'e Amerikaanske Striidkrêften om Tsjechoslowakije te besetten, fierden de Tsjechoslowaakske plysje y.g.m. militêre funksjonarissen in ynspeksje út fan it wapenarsenaal dat foar de film yn 'e Barrandov Studios opslein wie, mar der waard konkludearre dat alles ynoarder wie.

It meastepart fan 'e sênes mei de Ludendorffbrêge by Remagen waard filme by Davle mei de âlde pleatslike brêge oer de rivier de Moldau (Tsjechysk: Vltava), dy't troch it Tsjechoslowaakske Ministearje fan Ferfier foar de simmer ôfsletten waard om 'e filmproduksje te skewielen. Dat wie frijwat kontroversjeel, want dy brêge waard troch in protte ynwenners fan Praach brûkt om harren simmerhúskes yn Davle te berikken, en om dêr te kommen moasten se no by Berltsum om. Foar de opnamen waard de brêge foarsjoen fan neptuorren en in nepspoar. De iepeningssêne fan 'e film, wêryn't de Oberkasselbrêge by Düsseldorf opblaasd wurdt krekt ear't de Amerikanen dy berikke, waard filme mei de spoarbrêge oer de Moldau besuden it doarp Vraně nad Vltavou. De measte sênes yn it stedsje Remagen sels waarden opnommen yn it Boheemske stedsje Most, dat yn 1968 yn syn gehiel ferhuze waard nei in nije lokaasje om romte meitsjen foar in brúnkoal myn. Dat betsjutte dat de gebouwen yn 'e binnenstêd sloopt wurde moasten troch se op te blazen mei eksplosiven. By ferskate gebouwen waarden dêr opnamen fan makke en troch filmmontaazje waard it letter lykje litten as waarden dy gebouwen troffen troch bommen dy't fallen litte wiene troch Alliëarde bommesmiters.

Op 20 augustus 1968, doe't de opnamen fan The Bridge at Remagen foar twatrêdepart foltôge wiene, foelen de Sovjet-Uny en oare Warsjau-Paktlannen Tsjechoslowakije binnen om mei geweld in ein oan 'e Praachske Maityd te meitsjen en yn it lân in nij kommunistysk regear te ynstallearjen dat strang yn 'e lear wie. De opnamen foar de film kamen dêrtroch stil te lizzen en de Westerske leden fan 'e crew en de cast sleaten harsels op oanrieden fan 'e Amerikaanske ambassade op yn it Grand Hotel International yn Praach. Wolper wie krekt tefoarren út Praach wei ôfreizge nei Rome, dêr't in oare film fan him opnommen waard: If It's Tuesday, This Must Be Belgium. Doe't er hearde wat de bard wie, fleach er gau werom nei Wenen om dêrwei mei it nije Tsjechoslowaakske regear te ûnderhanneljen oer repatriaasje fan 'e cast en crew. Dy repatriaasje fûn in pear dagen letter plak yn trije konfoaien: ien fan fjouwerhûndert auto's dy't oer Plzeň nei Neurenberch yn West-Dútslân rieden, ien fan 60 auto's dy't de Eastenrykske grins oerstieken nei Wenen, en ien fan 20 auto's dy't nei Gmünd giene, yn Nedereastenryk.

By dy hommelse ôfreis waard gâns guod efterlitten, wêrûnder net inkeld persoanlike besittings, mar ek de opnamen fan 'e lêste fiif draaidagen en $1 miljoen oan materieel, lykas acht tanks en fjouwer kamera's. Hoewol't alle Westerlingen dy't by de produksje fan 'e film belutsen wiene, ûnskansearre Tsjechoslowakije ferlitte koene, wie dit al in rare tebeksetter foar Wolper. It budget fan syn film riisde ynienen de panne út fan $3,5 miljoen ta $5 miljoen. De produksje wie fersekere tsjin it útbrekken fan oarloch, mar de fersekeringsmaatskippij besocht ûnder útbetelling út te kommen troch fol te hâlden dat de Sovjet-ynvaazje fan Tsjechoslowakije gjin echte oarloch wie. De kwestje waard úteinlings besljochte mei in kompromis, wêrby't Wolper in diel fan 'e skea, mar net alle skea, fergoede krige. Ek rûn it filmjen gâns fertraging op. In gelok by in ûngelok wie dat de Sovjet-besettingsmacht it Amerikaanske militêr materieel dat foar de opnamen brûkt wie, de tanks ynbegrepen, sûnder wjerakseljen weromjoech oan Eastenryk, dat de eigner wie.

Lang om let koene de opnamen foar The Bridge at Remagen yn oktober 1968 ferfette wurde yn Hamburch, yn West-Dútslân, dêr't op dat stuit studiofasiliteiten beskikber wiene. De ûnfoltôge sênes mei de brêge waarden ôfmakke yn Castel Gandolfo yn Itaalje. Wolper skreau dêr letter oer: "De akteurs stappe op 'e brêge yn Tsjechoslowakije, ferwiderje de eksplosiven ûnder de brêge yn West-Dútslân en komme fan 'e brêge ôf yn Itaalje." Der wiene úteinlik 93 draaidagen foar nedich om The Bridge at Remagen te filmjen.

Distribúsje

De distribúsje fan The Bridge at Remagen waard fersoarge troch United Artists. De film gie op 25 juny 1969 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. De earste útstjoering fan 'e film op 'e tillefyzje fûn plak op ABC op 24 july 1977. The Bridge at Remagen kaam op 24 jannewaris 2006 foar it earst út op dvd.

Historisiteit

Oer de historisiteit fan 'e film sei Ken Hechler, de skriuwer fan it boek dêr't The Bridge at Remagen op basearre is: "Hoewol't Hollywood eigen ideeën hat oer de wierheid, is [dizze film] wierskynlik foar 95% akkuraat." De iepeningssêne mei de Amerikaanske tanks dy't op topfaasje ride en ûnderwilens sjitte, wie flauwekul, mei't dat troch it ûnfermogen om goed te rjochtsjen weismiten fan munysje wêze soe. Fierders wiene de nammen fan 'e dielnimmers feroare, neffens Hechler "om rjochtsaken foar te kommen".

Untfangst

Fan 'e filmkritisy krige The Bridge at Remagen oer it algemien negative resinsjes. FilmInk wie it dêr net mei iens; harren konklúzje wie: "[De film] is stoer en hat in heech tempo en sjocht der geweldich út." Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat The Bridge at Remagen in leech goedkarringspersintaazje fan 20%, basearre op 5 ûnderskate resinsjes. Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, hat The Bridge at Remagen anno 2026 (noch) gjin beoardieling.

Produsint David L. Wolper sei yn 2003 op 'e film weromsjend: "[It wie] miskien wol net it bêste idee om op it hichtepunt fan 'e Fjetnamoarloch in film út te bringen oer oarloch en heldhaftigens. De film krige mingde resinsjes. De krityk wie dat er te reälistysk wie en net reälistysk genôch. […] De omstannichheden yn acht nommen, fyn ik dat it in poerbêste film is en hy wurdt noch faak op 'e tillefyzje útstjoerd."

Resultaat

The Bridge at Remagen brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $1,6 miljoen op. Hoe heech oft de opbringst yn oare lannen en territoaria wie, is ûnbekend. It is dêrom net mei wissichheid te sizzen oft de film winst of ferlies makke. As men de opbringst út Noard-Amearika ôfset tsjin it budget fan $5 miljoen soe der yn 'e rest fan 'e wrâld noch $3,4 miljoen plus de marketingkosten fertsjinne wêze moatte om út 'e reade sifers te kommen. Foar in tiid dat grutte moderne filmmerken lykas Sina en Yndia noch net bestiene, liket dat in hiele toer.

Keppelings om utens

(in) Ynformaasje oer The Bridge at Remagen yn 'e Internet Movie Database (IMDb)

Boarnen, noaten en referinsjes

Boarnen, noaten en/as referinsjes:

Foar boarnen en oare literatuer, sjoch ûnder: References, op dizze side.