Túfielgoes
| túfielgoes | ||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| taksonomy | ||||||||||||
| ||||||||||||
| soarte | ||||||||||||
| Gulosus aristotelis | ||||||||||||
| Linnaeus, 1761 | ||||||||||||
| IUCN-status: | ||||||||||||
| ferspriedingsgebiet | ||||||||||||
De túfielgoes of de toefielgoes (Gulosus aristotelis, synonym: Phalacrocorax aristotelis) is in fûgel út it skift fan 'e ginteftigen (Suliformes). Gulosus is op basis fan molekulêr genetysk ûndersyk ôfsplitst fan it skaai Phalacrocorax.
Skaaimerken
[bewurkje seksje | boarne bewurkje]
De fûgel wurdt 68 oant 78 sintimeter lang en hat in spanwiidte fan 95 oant 110 sintimeter. Hy is wat lytser as de (gewoane) ielgoes en hat in tinnere en lytsere kop en ek in tinnere snaffel. Folwoeksen fûgels hawwe in swart fearrekleed mei in griene glâns, wylst de wjukken in swart skobbich patroan mei in pearse glâns hawwe. Yn it folwoeksen briedkleed hat de túfielgoes in opfallende túf op 'e kop dêr't er de namme oan tanket. De snaffel is donker mei in opfallend giele mûlhoeke. De iris is felgrien.
Juvenilen ha in donkerbrune boppekant en in ljochtbrune ûnderkant mei in wyteftich kin.
Fersprieding en leefgebiet
[bewurkje seksje | boarne bewurkje]De túfielgoes komt foar op 'e rotskusten fan Noarwegen oant Noard-Afrika. Túfielgoazen binne komselden ynlânsk te sjen. De soarte telt trije ûndersoarten:[3]
- G. a. aristotelis: Yslân en westlik Jeropa
- G. a. riggenbachi: westkust fan Marokko
- G. a. desmarestii: mediterraanske kusten en eilannen
Nederlân
[bewurkje seksje | boarne bewurkje]Yn Nederlân is de túfielgoes seldsum en komt de soarte winterdeis yn lytse oantallen op wurkeilannen of pieren yn Seelân foar.
Ekology
[bewurkje seksje | boarne bewurkje]De túfielgoes is ien fan 'e djipst dûkende soarten yn 'e famylje. Se kinne somtiden wol oant 45 meter djip dûke en sykje it iten yn 'e bentyske sône - tichteby de seeboaiem. Se ite ferskillende soarten fisk en lizze grutte ôfstannen ôf tusken de rêstplakken en de foerazjearplakken.
De fûgel briedt oan 'e kust op rotsrânen, yn spjalten of lytse grotten. It nêst bestiet út in hoop rotsjend smjuntegers of tûkjes, dy't mei eigen ekskreminten (guano) oan inoar lime binne. It briedseizoen is lang; guon fûgels begjinne al yn febrewaris, wylst oaren pas yn maaie of noch letter begjinne. Trochstrings wurde der trije aaien lein. By it útkommen binne de jongen keal en sûnder dûns. Foar de waarmte binne se hielendal ôfhinklik fan 'e âlders. De jongen fleane tusken de earste helte fan juny oant ein augustus út, somtiden sels net earder as healwei oktober.
Status
[bewurkje seksje | boarne bewurkje]De grutte fan 'e populaasje waard yn 2015 rûsd op 230.000-240.000 fûgels. Op 'e Reade List fan 'e IUCN hat dizze soarte de status net bedrige (Least Concern).
| Boarnen, noaten en/as referinsjes: | ||
|
- Fûgelsoarte
- Túfielgoes
- Lânseigen fauna yn Albaanje
- Lânseigen fauna yn Algerije
- Lânseigen fauna yn Belgje
- Lânseigen fauna yn Bulgarije
- Lânseigen fauna yn Kroaasje
- Lânseigen fauna yn Syprus
- Lânseigen fauna yn Egypte
- Lânseigen fauna yn de Fêreu-eilannen
- Lânseigen fauna yn Nederlân
- Lânseigen fauna yn Dútslân
- Lânseigen fauna yn Gibraltar
- Lânseigen fauna yn Grikelân
- Lânseigen fauna yn Yslân
- Lânseigen fauna yn Ierlân
- Lânseigen fauna yn Itaalje
- Lânseigen fauna yn Lybje
- Lânseigen fauna yn Marokko
- Lânseigen fauna yn Noard-Masedoanje
- Lânseigen fauna yn Noarwegen
- Lânseigen fauna yn Portegal
- Lânseigen fauna yn Jeropeesk Ruslân
- Lânseigen fauna yn Sloveenje
- Lânseigen fauna yn Spanje
- Lânseigen fauna yn Tuneezje
- Lânseigen fauna yn Turkije
- Lânseigen fauna yn de Oekraïne
- Lânseigen fauna yn Jersey
- Lânseigen fauna yn Guernsey
- Lânseigen fauna yn Man
- Lânseigen fauna yn Ingelân
- Lânseigen fauna yn Skotlân
- Lânseigen fauna yn Wales
- Lânseigen fauna yn Noard-Ierlân
- Lânseigen fauna yn de Noardlike Iissee
- Lânseigen fauna yn de Atlantyske Oseaan
- Lânseigen fauna yn de Noardsee
- Lânseigen fauna yn de Middellânske See
- Lânseigen fauna yn de Swarte See

