Siegfried Lenz

Ut Wikipedy
Jump to navigation Jump to search
Siegfried Lenz yn 1969

Siegfried Lenz (Lyck, East-Prusen, 17 maart 1926 - Hamboarch, 7 oktober 2014) wie in Dútsk skriuwer. Hy skreau romans, ferskate bondels mei koarte ferhalen, essays en stikken foar radio en it teater. Oant 1951 wie er sjoernalist.

Lenz wie in soan fan in dûanier. Mei 13 jier kaam er by de Hitlerjugend. Yn 1943 waard er soldaat yn de marine. Koart foar de ein fan oarloch wegere er in obstinate oare soldaat dea te sjitten en desertearre yn Denemark. Nei't er fan de Britten kriichsfinzene makke wie yn Sleeswyk-Holstein, gie er as tolk oan't wurk. Koart skoft letter waard er frijlitten troch de Britten.

Nei de oarloch studearre Lenz Ingelsk, literatuerwittenskip en filosofy yn Hamboarch. Yn 1948 kaam er by de krante Die Welt. Doe't 1951 syn earste roman Es waren Habichte in der Luft ferskynd wie, naam er ûntslach by de krante en besleat er om mei de skriuwerij syn brea te fertsjinjen. Lykas ek skriuwer Günter Grass fielde Siegfried Lenz him bot ferbûn mei de politike partij SPD en stipe er de Ostpolitik fan Willy Brandt.

Siegfried Lenz krige tal fan literêre prizen. Yn 1988 waard er ûnderskieden mei de Fredespriis fan de Dútske Boekhannel (Friedenspreis des Deutschen Buchhandels).

Literêr wurk (karút)[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

Romans[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

  • Es waren Habichte in der Luft (1951)
  • So zärtlich war Suleyken (1955)
  • Der Mann im Strom (1956)
  • Jäger des Spotts (1958)
  • Das Feuerschiff (1960)
  • Zeit der Schuldlosen (1962)
  • Das Gesicht (1964)
  • Der Spielverderber (1965)
  • Deutschstunde (1968) (Ned. vert. Duitse les. Amsterdam, 2011)
  • Die Augenbinde (1970)
  • Das Vorbild (1973)
  • Einstein überquert die Elbe bei Hamburg (1975)
  • Elfenbeinturm und Barrikade (1976)
  • Heimatmuseum (1978)
  • Der Verlust (1981)
  • Exerzierplatz (1985)
  • Das serbische Mädchen (1987)
  • Fundbüro (2003)
  • Schweigeminute (2008)

Keppelings om utens[bewurkje seksje | boarne bewurkje]