Remaklus

Remaklus
hillige
persoanlike bysûnderheden
nasjonaliteit	Austraasje / Frankyske Ryk
bertedatum	± begjin fan 'e 7e iuw
berteplak	Akwitaanje
stjerdatum	3 septimber (tusken 671 en 675)
stjerplak	Stavelot
wurkpaad
berop	Muonts
kleasteroarder	Benediktinen (oarder fan de hillige Benediktus)
funksjes	Abt, biskop
Abt fan 'e Abdij fan Solignac
amtsperioade	Sûnt 632
Abt fan 'e Abdij fan Stavelot
amtsperioade	Sûnt ± 648
Biskop fan Maastricht
amtsperioade	± 660–670 (tradysje)
foargonger	Sint-Amandus
opfolger	Sint-Teodardus
hillichferklearring
hillich ferkl.	1042
fereare troch	Roomsk-Katolike Tsjerke
hjeldei	3 septimber (haadfeest) 15 maaie (mei de biskoppen fan Maastricht)
hillichdom	Sint-Sebastiaanstsjerke yn Stavelot
attributen	miter, stêf, tabberd), model fan in tsjerke, in nuete wolf
patroan fan	De Ardinnen en Stavelot
tradysje	tsjin ûnfruchtberens by froulju
wicht. wurken	Stifting fan 'e abdijen fan Solignac, Stavelot en Malmedy

Remaklus (berne omtrint it begjin fan 'e 7 iuw yn Akwitaanje, ferstoarn tusken 671 en 675) wie in benediktijnske muonts, abt en oarspronklik de achttjinde biskop fan Maastricht. Hy stiet benammen bekend as de stifter en earste abt fan 'e ferneamde dûbelabdij fan Stavelot-Malmedy. Remaklus wurdt binnen de Roomsk-Katolike Tsjerke fereare as hillige.

Libben

Remaklus waard omtrint it begjin fan 'e sânde iuw berne, nei alle gedachten yn 'e Súdfrânske lânstreek Akwitaanje. Hy wie as muonts ferbûn oan it ynfloedrike kleaster fan Luxeuil, doe't er yn 632 troch de hillige Eligius beneamd waard as de earste abt fan 'e krekt stifte abdij fan Solignac by Limoges. Nei in pear jier die hy lykwols ôfstân fan syn amt en luts him mei syn learling Hadelinus werom as klúzner yn Cougnon, yn 'e Ardinnen. Hy moat doe om-en-de-by de fiifentritich of fjirtich jier âld west hawwe.

Omtrint 648 (mooglik 650) stifte hy mei de stipe fan kening Sigebert III fan Austraasje de dûbelabdij fan Stavelot-Malmedy, dêr't er sels ek abt fan waard. Hy joech de kleastermienskip in mingeling fan 'e kleasterregels fan Kolumbanus en Benediktus, al ferdwûnen de Ierske eleminten fan Kolumbanus yn 'e jierren dêrnei hieltyd mear op 'e eftergrûn om't se te strang wienen.

Yn 'e selde tiid waard Remaklus ta biskop wijd, neffens de oerlevering troch syn foargonger Sint-Amandus. Hoewol't hy mooglik as misjebiskop aktyf wie, is der in sterke tradysje dy't seit dat er sa'n sân jier lang (likernôch tusken 660 en 670) it bisdom fan Maastricht bestjoerd hat. Nei dy tiid die hy frijwillich ôfstân fan syn biskoplike weardichheid om syn lêste jierren yn alle rêst troch te bringen yn 'e Abdij fan Stavelot. Dêr stoar hy op in tredde septimber, earne tusken de jierren 671 en 675.

Leginden

Wapen fan Stavelot mei de patroanhillige en de wolf, dy't it plak fan 'e ezel ynnimme moast.

De lettere hagiografy (hilligebeskriuwing) hat it libbensferhaal fan Remaklus mei ferskate leginden ferrike. Sa soe hy net út it suden, mar út Besançon komme, as soan fan ridder Albutius en in aadlike mem út Savoye. Hy soe in riedsman west hawwe fan kening Klovis en krige as biskop letter ferneamde learlingen ûnder syn hoede, lykas Teodardus en Lambertus, dy't him as biskoppen fan Maastricht opfolgje soenen.

In oare ferneamde leginde ferhellet oer de stifting fan 'e twa kleasters. Remaklus hie earst Malmedy stifte, mar doe't bliken die dat de grûn net ûnder syn eigen bisdom mar ûnder dat fan Keulen foel, stifte hy tsien kilometer fierderop in nije abdij yn syn eigen territoarium: Stavelot. Ek soe hy Sint-Trudo oantrune hawwe om de abdij fan Sint-Truiden te stiftsjen, en ferskynde Remaklus yn in dream fan syn learling Hadelinus om it plak oan te wizen foar in nije tsjerke.

De wolf dy't faak by Remaklus ôfbylde wurdt, ferwiist nei de wolf dy't syn ezel opfretten hie. Remaklus hie dêrnei de wolf opdroegen om it plak fan syn ezel as lêstdier oer te nimmen.

Ikonografy

Yn 'e kristlike keunst wurdt Remaklus tradisjoneel ôfbylde as in biskop yn fol ornaat, mei in biskopsmantel, in miter en in kromstêf. As attributen draacht er faak in model fan in tsjerkegebou yn 'e hân, dat ferwiist nei syn rol as stifter fan 'e kleasters fan Stavelot en Malmedy.

In hiel karakteristyk skaaimerk yn syn ikonografy is de wolf dy't faak oan syn side rint. Neffens de leginde hie in wolf de ezel fan Remaklus opfretten, dy't brûkt waard foar de bou fan 'e abdij. As straf hie Remaklus de wolf opdroegen om de taak fan it lêstdier oer te nimen en de swiere stiennen foar de bou te dragen. Dit type ferhaal oer it nuet meitsjen fan wylde bisten (wolven of bearen) komt ek foar by oare ier-midsiuwske hillige kleasterstifters, lykas Gallus of Korbinianus.

Ferearing

Skryn fan Sint-Remaklus yn Stavelot.

Likernôch yn it jier 685 waard it omskot fan 'e hillige oerbrocht nei de âlde kleastertsjerke fan Stavelot. Dy relikwyen waarden yn 1042 offisjeel ferheven (it midsiuwske ekwivalint fan in hilligeklearring). Hjoed-de-dei stiet de midsiuwske Remaklusskryn yn 'e parochytsjerke fan Sint-Sebastiaan yn Stavelot.

Remaklus jildt as de beskermhillige (patroanhillige) fan Stavelot en fan 'e hiele regio fan 'e Ardinnen. Syn foarspraak wurdt yn it folksleauwe spesifyk ynroppen troch froulju dy't ûnfruchtber binne.

De Roomsk-Katolike Tsjerke hantearret twa offisjele feestdagen foar Remaklus:

• 15 maaie: De mienskiplike feestdei fan alle hillige biskoppen fan Maastricht.
• 3 septimber: De stjerdei en de haadfeestdei fan 'e hillige sels.

Neitins

De neitins oan 'e hillige Remaklus libbet oant de dei fan hjoed fierder yn 'e regio. Bûten it feit dat de Remaklusskryn noch jimmeroan it histoaryske hert fan Stavelot foarmet, waard yn 1950 de benediktijnske kleastertradysje yn 'e geast fan 'e âlde stifter nij libben ynblaasd. De muontsen stiften doe it nije Kleaster fan Wavreumont, dat as symboal foar de âlde dûbelabdij krekt op 'e grins tusken Stavelot en Malmedy boud waard.

Boarnen, noaten en/as referinsjes:

De hillige op Heiligennet. Heiligenlexicon. Commons Wikimedia Commons  Ofbylden dy't by dit ûnderwerp hearre, binne te finen yn de kategory Sint-Remaklus fan Wikimedia Commons.