Gielskouderpappegaai

Gielskouderpappegaai
taksonomy
ryk dieren (Animalia) stamme rêchstringdieren (Chordata) klasse fûgels (Aves) skift pappegaai-eftigen (Psittaciformes) famylje Pappegaaien fan Afrika en de Nije Wrâld (Psittacidae) skaai grutkoppappegaaien (Poicephalus)
soarte
Poicephalus meyeri
Cretzschmar, 1827
IUCN-status: net bedrige
ferspriedingsgebiet

De gielskouderpappegaai of Meyers pappegaai (Poicephalus meyeri) is in middelgrutte papegaaiesoarte yn it skaai grutkoppappegaaien (Poicephalus) út 'e famylje Pappegaaien fan Afrika en de Nije Wrâld (Psittacidae).

Skaaimerken

De gielskouderpappegaai is in lytse oant middelgrutte pappegaai fan likernôch 21 sm lang en in gewicht fan sa'n 100–130 gram. As de fûgel op kleur is hat er in griisbrune kleur en opfallende giele fearren op 'e skouders en op 'e foarholle. De búk is grien oant blaugrien en by guon ek noch brún. De ûnderrêch en stút binne turkwazeblau. De wjukken binne fierder griisbrún en de sturt is boppe brún en ûnder donkergriis. By folwoeksen fûgels is de iris giel mei in swarte, neakene eachring; de snaffel is swart, de poaten binne donkergriis.

Fersprieiding

De gielskouderpappegaai komt foar yn in grut part fan sintraal en súdlik Afrika. De fûgel libbet yn iepen bosk, savannes, rivierbosken en miombo-wâld, gauris net fier fan wetter. De soarte kin him ek oanpasse oan mozayklânskippen mei agrarysk gebrûk, as der noch genôch beammen bliuwe foar it bouwen fan in nêst.

Gielskouderpappegaaien wurde ferdield yn seis ûndersoarten mei lytse kleurferskillen en yntinsiteit fan it giel op 'e foarholle. Se ha de folgjende fersprieding:

• Poicephalus meyeri meyeri (mei giel op 'e kop, bleekbrune boppekant, griene ûnderkant) - komt foar fan noardeastlik Kameroen oant súdlik Tsjaad, súdlik Sûdan (en Súd-Sûdan), westlik Etioopje en Eritreä.
• Poicephalus meyeri saturatus (mei giel op 'e kop, donkerbrune boppekant, griene ûnderkant)- komt foar yn westlik Kenia, Oeganda, noardeastlik Demokratyske Republyk Kongo, Rûanda, Boerûndy en noardwestlik Tanzania.
• Poicephalus meyeri matschiei (mei in soad giel op 'e kop, donkerbrune boppekant, blauwe ûnderkant) - komt foar fan súdeastlik Kongo-Kinsjasa oant Tanzania, eastlik Angoala, noardlik Sambia en noardlik Malawy.
• Poicephalus meyeri reichenowi (gjin giel op 'e kop, donkerbrune boppekant, griene ûnderkant) - komt foar yn westlik Angoala.
• Poicephalus meyeri damarensis (gjin giel op 'e kop, brune boppekant, blauwe ûnderkant)- komt foar fan it súdlikste Angoala oant noardlik Namybje en noardlik en sintraal Botswana.
• Poicephalus meyeri transvaalensis (mei giel op 'e kop, brune boppekant, blauwe ûnderkant) - komt foar fan súdlik Sambia oant noardlik Mozambyk, eastlik Botswana en noardlik Súd-Afrika.

Hâlden en dragen

Koaifûgels.

De fûgels foarmje meastentiids lytse groepkes of pearkes en binne tige libben, nijsgjirrich en lûdroftich. It dieet bestiet benammen út sied, nuten, fruchten, blomknoppen en somtiden ynsekten. Yn gebieten mei boerelân kinne se ek profitearje fan gewaaks, wat ta konflikten mei boeren liede kin.

De fûgel boud it nêst yn holtes fan âlde beammen, lykas âlde nêsten fan spjochten. In nêst bestiet út 3 oant 4 aaien, dy't yn 28 dagen útbret wurde. De jongen fleane nei liokernôch 8 oant 9 wiken út, mar bliuwe noch in skoft by de âlden.

Status

De gielskouderpappegaai wurdt in soad fongen foar de ynlânske en ynternasjonale hûsdierehannel. Tsientûzenen wylde fûgels binne de ôfrûne desinnia fongen, fral yn Tanzania, Sambia en súdlik Sûdan. De soarte stiet op CITES Taheakke II, mar yllegale hannel bliuwt in probleem. Grutte dielen fan 'e miombo- en savannebosken wurde omset yn lânbougrûn, kapt foar houtwinning of stedsútwreiding, wat it tal beskikbere nêstbeammen sterk ferminderet. De soart kin him oanpasse, mar is ôfhinklik fan beammen mei holtes. Yn guon regio’s wurdt de pappegaai as pleachfûgel beskôge, om't er sied en nuten yt fan gewaaks.

Neffens BirdLife International is de wrâldpopulaasje fan 'e gielskouderpappegaai noch grut. De soarte komt foar yn reservaten yn Botswana en Tanzania, mar beskerming bûten dy gebieten is ûnfoldwaande.

De IUCN klassifisearret de fûgel as net bedrige (Least Concern, 2024) op 'e Reade list en giet der fan út dat de populaasje stabyl is.

Boarnen, noaten en/as referinsjes:

BirdLife Ebird Avibase Commons Wikimedia Commons  Ofbylden dy't by dit ûnderwerp hearre, binne te finen yn de kategory Poicephalus meyeri fan Wikimedia Commons.