Springe nei ynhâld

Maskeramarant

Ut Wikipedy
Maskeramarant
taksonomy
rykdieren (Animalia)
stammerêchstringdieren (Chordata)
klassefûgels (Aves)
skiftmoskeftigen (Passeriformes)
famyljeprachtfinken (Estrildidae)
skaaiamaranten (Lagonosticta)
soarte
Lagonosticta larvata
Rüppell, 1840
IUCN-status:

De maskeramarant (Lagonosticta larvata) is in fûgel út de famylje fan 'e prachtfinken (Estrildidae). De soarte ûnderskiedt him fan oare amaranten troch it karakteristike masker fan it mantsje.

De maskeramarant wurdt likernôch 10 sm lang en 8 oant 12 gram swier. It mantsje is maklik te werkennen oan syn swarte gesicht en kiel, dat skerp ôfstekt tsjin it wynreade boarst en de griisbrune rêch. De snaffel is blaugriis. It wyfke mist it swarte masker; hja is oer it algemien griisbrún mei in readige gloed op 'e stút en bytiden wat rôze op it boarst. De poatsjes binne blaugriis en it each is donkerbrún en hat in blaugrize eachring. Beide skaaien hawwe lytse wite stipkes op 'e flanken.

Fersprieding en systematyk

[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

De fûgel libbet op savannes en iepen boskgebieten fan 'e Sahelsône, fan West-Afrika oant East-Afrika.

Oer de taksonomy fan 'e fûgel bestiet ferskil fan miening tusken de ferskate autoriteiten. Yn 'e yndieling fan 'e IOC World Bird List en Birds of the World wurdt de maskeramarant as ien soarte behannele mei trije ûndersoarten:

  • L. l. larvata: eastlik Sûdan oant Etioopje.
  • L. l. nigricollis: fan sintraal en súdlik Maly oant Sûdan en Uganda.
  • L. l. vinacea: fan Senegal en Gambia oant westlik Malawy.

Oare autoriteiten lykas BirdLife International (en dêrmei IUCN) behannelje de trije groepen as aparte soarten op basis fan 'e ferskillen yn it fearrekleed en de sang. Yn dy yndieling wurdt de wittenskiplike namme Lagonosticta larvata allinnich brûkt foar de eastlike fariant.

Hâlden en dragen

[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

Maskeramaranten wurde faak sjoen yn lytse keppels, soms tegearre mei oare prachtfinken. Se sykje op 'e grûn nei lyts sied en ynsekten. It briedgedrach is ferlykber mei dat fan oare amaranten; se bouwe in koepelfoarmich nêst fan gers en beklaaie dat mei fearkes.

De maskeramarant hat in grut ferspriedingsgebiet en de populaasje is net yn gefaar. De IUCN klassifisearret de soarte as 'net bedrige' (Least Concern).

Yn 'e avikultuer is foaral de ûndersoarte vinacea bekend ûnder de namme wyndrúfamarant. It binne gjin maklike fûgels om mei te fokken, om't se yn 'e briedtiid ferlet hawwe fan in soad libbene ynsekten en in rêstich, goed beplante omjouwing.

Boarnen, noaten en/as referinsjes: