Hartlaubmiuw
| Hartlaubmiuw | ||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
.jpg) | ||||||||||||
| Hartlaubmiuw yn Kaapstêd. | ||||||||||||
| taksonomy | ||||||||||||
| ||||||||||||
| soarte | ||||||||||||
| Chroicocephalus hartlaubii | ||||||||||||
| Bruch, 1853 | ||||||||||||
IUCN-status:  | ||||||||||||
De hartlaubmiuw of Hartlaubs miuw (Chroicocephalus hartlaubii) is in lytse miuw út it skaai kobben Chroicocephalus.
De soartnamme is in earebetoan oan 'e Dútske dokter en biolooch Gustav Hartlaub.
Beskriuwing
[bewurkje seksje | boarne bewurkje]
De hartlaubmiuw hat in lingte fan 37–39 sm, in wjukspanwiidte fan 89–92 sm en in gewicht fan 235–340 g. It is in benammen wite miuw mei in grize rêch en boppewjukken en swarte wjukpunten mei opfallende wite plakken. De soarte hat in donkerreade snaffel en reade poaten. Yn 'e briedtiid hat de fûgel in hiel ljochte, lavindelgrize kap, mar bûten dy tiid is de kop suver wyt. De geslachten lykje op inoar. Dizze soarte ûnderskiedt him fan 'e wat gruttere griiskopmiuw troch de tinnere, donkerder snaffel, de djipreade poaten, de blekere kop en de donkere eagen.
It duorret twa jier om folwoeksen te wurden. Jonge fûgels hawwe in brune bân oer de wjukken. Se ferskille fan jonge griiskopmiuwen meidat se gjin swarte sturtbân, minder donkere parten yn 'e wjukken, donkerder poaten en in wite kop hawwe.
Fersprieding en habitat
[bewurkje seksje | boarne bewurkje]De miuw is in net-trekkende briedfûgel dy't endemysk is oan 'e Atlantyske kustkrite fan [[Súd-Afrika[[ en Namybje. Hoewol't de fûgel benammen by de kust of yn estuaria foarkomt, is it gjin pelagyske soarte en wurdt er selden fier op see sjoen. Sawat de helte fan 'e totale populaasje, dy't op 30.000 fûgels rûsd wurdt, libbet yn 'e omkriten fan Kaapstêd. De fûgel hat him goed oan minsken oanpast en kin faak by bebouwing waarnommen wurde. Hoewol't it in relatyf seldsume soarte is (de fûgel heart by de tsien minst foarkommende miuwesoarten fan 'e wrâld), is de fûgel yn syn ferspriedingsgebiet algemien. Yn Kaapstêd wurdt er breed as in pleach beskôge mei't er gebouwen en stedske fivers fersmoarget. Soms foarmje se in gefaar foar loftfeartferkear tichteby lofthavens.
Taksonomy
[bewurkje seksje | boarne bewurkje]Foarhinne waard de soarte (lykas oare besibbe miuwen) yn it skaai Larus yndield, oant genetysk ûndersyk oantoande dat de âlde, brede gearstalling fan dat skaai parafylysk wie. Yn it ferline waard er bytiden ek as in ûndersoarte fan 'e sulverkopmiuw (C. novaehollandiae) beskôge, mar hjoed-de-dei wurdt de hartlaubmiuw as in aparte soarte behannele. Genetysk ûndersyk suggerearret dat de nauwste sibbe fan 'e miuw net de sulverkopmiuw is, mar de Afrikaanske en Súd-Amearikaanske griiskopmiuw (C. cirrocephalus) en dan benammen de Afrikaanske ûndersoarte C. c. poiocephalus (wêrby't de mooglikheid bestiet dat C. cirrocephalus parafylysk is neffens C. hartlaubii: Černý & Natale 2022, Fig. 6).
Hâlden en dragen
[bewurkje seksje | boarne bewurkje]Lykas de measte miuwen binne hartlaubmiuwen winterdeis tige sosjaal, sawol by it iten as op 'e rêstplakken. It is in lûdroftige soarte, benammen yn koloanjes. De rop is in rauwe, krie-eftige 'kaaarrh'. De soarte is faak it ûnderwerp fan klachten oer de lûdsoerlêst dy't se yn stedsgebieten meitsje.
De hartlaubmiuw briedt yn grutte koloanjes; de wichtichste tradisjonele briedkoloanje foar de omkriten fan Kaapstêd leit op Robbe-eilân. De folwoeksen fûgels fleane nei it fêstelân om iten foar harren piken te sykjen, in hinne-en-weromreis fan likernôch 24 km. Hoewol't de measten yn grutte koloanjes op eilannen briede, binne guon ek mei nêstbou op gebouwen oan 'e kust begûn.
Iten
[bewurkje seksje | boarne bewurkje]De soarte is omnivoar, lykas de measte Larus-miuwen. Se sykje nei ies op stoartplakken en frette fan resten, mar sykje ek nei gaadlike lytse proaien, faak troch troch ûndjip wetter te wâden.
| Boarnen, noaten en/as referinsjes: | ||
|
