Gouden Poarte (Vladimir)

Ut Wikipedy
Jump to navigation Jump to search
Gouden Poarte

Золотые ворота

Vladimir GoldenGate4.JPG
lokaasje
lân Flag of Russia.svg Ruslân
oblast Flag of Vladimirskaya Oblast.svg Vladimir
plak Coat of Arms of Vladimir (Vladimir oblast).png Vladimir
bysûnderheden
type bouwurk Poarte
boujier 1164

De Gouden Poarte (Russysk: Золотые ворота) yn Vladimir is in monumint yn Vladimir, ien fan de stêden fan de Gouden Ring op likernôch 180 kilometer fan Moskou. De poarte waard yn opdracht fan grutfoarst Andrej Bogoljûbsky tusken 1158 en 1164 boud. Nei in grutte stedsbrân waard de poarte op'e nij boud.

De Gouden Poarte is mei oare bouwurken ûnder de namme Wite Monuminten fan Vladimir en Sûzdal ynskreaun yn de list fan it wrâlderfskip fan UNESCO. Yn de poarte hat in museum ûnderdak krige mei as sintraal tema de Mongoalske ynfaazje fan Ruslân yn de 13e iuw.

Boukiednis[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

Grutfoarst Andrej Bogoljûbsky

De hillige stêden fan de easterske otterdoksy (Jeruzalim, Konstantinopel en Kiev) hiene gouden poarten. Doe't Andrej Bogoljûbsky Vladimir fan Vladimir syn haadstêd makke woe hy ek sa'n gebou yn de stêd ha. Hy liet in poarte bouwe fan kalkstien mei dêrboppe in kapel, dy't op 26 april 1164 waard ynwijd. Fan de sân poarten tusken de lange wâlen achter djippe grêften om de stêd hinne bleau allinne de Gouden Poarte oer, dy't oarspronklik fergulde wie mei plaatwurk fan koper. Oer de grêft hinne, lei in brêge dy't tagong joech ta de stêd Vladimir. De bôge fan de poarte is fjirtjin meter heech. De massyf iken doarren, dy't oan smei-izeren knieren hongen, binne net bewarre bleaun.

Boppe de latei lei in houten flier dy't tsjinne as ekstra platfoarm foar de ferdigening by in oanfal. De lokaasjes fan de balken binne hjoeddedei noch yn it mitselwurk fan de muorre te sjen. In iepening yn de súdlike muorre joech tagong ta it platfoarm, dêr de muorredikte romte joech foar in stiennen trep mei ferwulft. Op itselde nivo oan de oare kant wie noch in útgong nei de bolwurken oan de súdlike kant. Oan de noardelike kant wie in passaazje dy't oer de muorre nei it platfoarm rûn.

De trep yn de muorredikte fan de súdlike muorre rûn fierder nei it boppeste stiennen platfoarm, dat fan mesken en kantelen foarsjoen wie. Op it midden fan it platfoarm stiet de oan de Mem Gods wijde kapel. Foar dy kapel stiene de grutte wite stiennen tsjerken model, dy't boud waarden yn de omkriten fan Vladimir en Sûzdal út de tiid foar de Mongoalske ynfallen. Nei alle gedachten fanwegen it gewicht fan de kapel moast de poarte op de hoeken fersterke wurde mei steunbearen. Om dy steunbearen binne letter de fjouwer lege tuorren boud. De bline bôgen op de gevels fan de kapel binne typysk foar it type bou út de tolfte iuw. Oarspronklik wiene se dekorearre mei bylden, fresko's en kleuren.

Brannen en fijannelike ynfaazjes hawwe de poarte skeind en fan oansjen feroare. Yn 1449 waard in restauraasje útfierd en yn 1641 waard yn opdracht fan tsaar Michael I in plan makke foar in nije restaurasje, mar de útfiering sette net earder as tsjin it ein fan de 17e iuw útein.

De poarte yn de 19e iuw

Troch de grutte stedsbrân yn 1778 waard ek de poarte skansearre. In pear jier letter waard by it ûnderhâldswurk oan de wâlen de oangrinzgjende dielen sloopt om in tagong op de sydkanten fan de poarte mooglik te meitsjen. Dêrmei ferlear de poarte foar it measte de ferdigeningsfunksje. Yn 1794 waard in plan oannommen om op de hoeken dêr't earder de steunbearen wiene oanbrocht rûne tuorren te bouwen. Yn dy foarmen is it gebou oant hjoeddedei bewarre bleaun, ek al binne der yn de 19e iuw ferskate útstellen dien om de poarte wer mear yn de oarspronklike foarmen werom te bringen.

Yn it midden fan de jierren 1990 krigen, lykas yn it ferline, de gevels fan de poarte wer ikoanen fan de Mem Gods (oan westlike kant) en fan Kristus (oan de eastlike kant).

Museum[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

De poarte tsjinnet tsjintwurdich as in museum en yn de kapel is in útstalling oer de militêre skiednis. Sintraal stiet in diorama út 1972 mei it dramatyske barren fan febrewaris 1238: de ferdigening fan de stêd Vladimir yn de tiid fan de Mongoalske ynfaazje ûnder lieding fan Batû Khan, de pakesizzer fan Dzjengis Khan.

Der wurde wapens en militêre saken út ferskate perioades útstald: sjitark, 13e iuwske pylken, ringpânsers, Poalske krúsbôgen út de 17e iuw, gewearen út de tiid fan Katarina de Grutte, metalen harnassen en musketten út de kriich fan 1812, Turkske wapens, in unifoarm en dekoraasjes. Ek is der opmerklik sjitark fan de Degtjarjovfabryk yn Kovrov te sjen. In fitrine presintearret romtepakken fan de kosmonaut Valery Kûbasov, dy't berne is yn Vladimir.

Opmerkings[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

De Gouden Poarte by nacht
  • Neffens ûndersyk fan bygelyks de Sovjet-argeolooch Nikolaj Voronin hie de Gouden Poarte fan Vladimir gjin gelikense yn it midsiuske Jeropa. Njonken in defensive funksje tsjinne de poarte ek as tagong ta de stêd en hie it bouwurk mei de tsjerke in religieuze funksje.
  • Neffens de oerlevering bleau de koets fan Katarina de Grutte yn 1767 yn in grutte plasse ûnder de smelle bôge fan de poarte fêstsitten doe't hja troch Vladimir nei Nizjny Novgorod reizge. It wie de keizerin dy't dêrnei opdracht joech om de wâlen oan wjerskanten fan de poarte foar in part te ûntmanteljen. Letter waarden de bolwurken folslein sloopt. Oerbliuwsels binne der te sjen efter it gebou fan it Pedagogyske Ynstitút flakby de Gouden Poarte.
  • Doet't de Gouden Poarte boud waard stoartte in diel fan it ferwulft yn. Aldergelokst ferstoar nimmen en prins Andrej Bogoljûbsky joech opdracht ta in Te Deum. Tagelyk liet er de ploech bouwers ferfange. Neffens de oerlevering bestie de nije ploech út Italjaanske boumasters, dy't troch keizer Frederik Barbarossa stjoerd waarden. Bogoljûbsky en Barbarossa wiene freonen fan inoar. De nije bouploech foltôge de poarte en har wurk foldie de prins sa goed dat hja de opdracht krigen mear stiennen gebouwen yn de nije haadstêd del te setten, lykas katedralen, tsjerken en de residinsje fan de prins.
  • Yn it midden fan de 19e iuw wiene der plannen om yn it ramt fan de oanlis fan wetterlieding yn de stêd de poarte te ferbouwen ta in wettertoer. It plan gyng net troch in net fier fan de Gouden Poarte waard in nije wettertoer boud, dêr't tsjintwurdich ek in museum yn fêstige is.
  • Alhoewol't de stêd him manmoedich fersette tsjin de Mongoalske Tataren yn febrewaris 1238 slagge it net om in ferovering tefoarren te kommen. Dat slagge de islamityske ynkringers net troch de Gouden Poarte yn te nimmen, mar troch in gat te slaan yn de muorre fan de wâlen. Nei de ferovering fan de stêd soene de mei koper besleine doarren út de hingsels tild wêze om se mei te nimmen as kriichsbút. By de tocht oer de rivier de Kljazma briek lykwols it iis en mei de hynders en wein en al ferdwûnen mei de manlju ek de doarren yn it wetter. De doarren binne nea werom fûn.

Boarnen, noaten en referinsjes[boarne bewurkje]

Boarnen, noaten en/as referinsjes:

Dizze side is alhiel of foar in part in oersetting fan de Russysktalige Wikipedyside; sjoch foar de bewurkingsskiednis: ru:Золотые ворота (Владимир)