Springe nei ynhâld

Swellesturtglee

Ut Wikipedy
(Trochferwiisd fan Elanoides)
swellesturtglee
taksonomy
rykdieren (Animalia)
stammerêchstringdieren (Chordata)
klassefûgels (Aves)
skiftrôffûgels (Accipitriformes)
famyljehaukfûgels (Accipitridae)
skaaiswellesturtgleeën (Elanoides)
Vieillot, 1818
soarte
Elanoides forficatus
Linnaeus, 1758
IUCN-status: net bedrige
ferspriedingsgebiet
     stânfûgel
     briedfûgel
     trekfûgel

De swellesturtglee (Elanoides forficatus) is in rôffûgel yn 'e famylje haukfûgels (Accipitridae). De wittenskiplike namme fan 'e soarte waard yn 1758 publisearre as Falco forficatus troch Carolus Linnaeus.

De swellesturtglee is maklik te werkennen oan syn ûnderskiedende swarte en wite fearren en lange foarkesturt. De fûgel is 50 oant 68 sm lang en hat in spanwiidte fan sawat 130 sm. De wjukken binne relatyf lang, mar de poaten binne koart. Tusken mantsjes en wyfkes is gjin ferskil.

Der wurde twa ûndersoarten ûnderskieden:

  • Elanoides forficatus forficatus: súdeastlike Feriene Steaten en noardlik en eastlik Meksiko.
  • Elanoides forficatus yetapa ( Vieillot , 1818 ): fan súdlik Meksiko oant noardlik Argentynje.

Hâlden en dragen

[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

De glee jaget op ynsekten, lytse hagedissen, slangen en fûgels. Al de proaien net te grut binne, wurde se opfretten sûnder de grûn te reitsjen. Ek kin de fûgel drinke as er fleant. Se wurde faak yn grutte groepen fan 30 of mear fûgels sjoen.

De soarte briedt fan maart oant maaie en bout it nêst yn 'e heechste beammen fan it gebiet, leafst dinnebeammen fan 'e soarte Pinus taeda en oars yn 'e moerassipres (Taxodium distichum). It wyfke leit twa oant fjouwer aaien, dy't yn 28 dagen útbret wurde. Nei 36 oant 42 dagen fleane de jongen út.

De soarte hat in grut ferspriedingsgebiet en tocht wurdt dat de populaasje groeit. Dêrfandinne kategorisearret de IUCN de soarte as net bedrige (Least Concern, 2016). Yn 'e Feriene Steaten hat de soarte grutte dielen fan it eardere ferspriedingsgebiet ferlern, mar de oantallen binne de lêste desinnia wer tanommen. Mooglike bedrigingen foarmje it habitatferlies troch útwreiding fan 'e lânbou, houtkap en urbanisaasje. Earder waard der ek in soad op 'e fûgel jage.

Boarnen, noaten en/as referinsjes: