Echte pongmiezen
| Echte pongmiezen | ||
 | ||
| Pongmies (Remiz pendulinus) | ||
| Taksonomy | ||
| ryk: | dieren (Animalia) | |
| stamme: | rêchstringdieren (Chordata) | |
| klasse: | fûgels (Aves) | |
| skift: | moskeftigen (Passeriformes) | |
| famylje: | pongmiezen (Remizidae) | |
| skaai: | echte pongmiezen (Remiz) | |
| Jarocki, 1819 | ||
Echte pongmiezen (Remiz) foarmje in fûgelskaai út de famylje fan 'e pongmiezen (Remizidae). It skaai waard yn 1819 wittenskiplik beskreaun troch de Poalske soölooch Feliks Paweł Jarocki. De fûgels steane bekend om harren briedkeunst, wêrby't se yngewikkelde, pongfoarmige nêsten weevje.
Skaaimerken
[bewurkje seksje | boarne bewurkje]De echte pongmiezen binne tige lytse fûgeltsjes mei in lingte fan likernôch 10 oant 11 sm. Se hawwe in fine, skerpe, koanyske snaffel dy't hiel geskikt is foar it sykjen nei ynsekten en it losmeitsjen fan pluzige planterizels. In opfallend skaaimerk fan 'e measte soarten yn it skaai is it donkere, maskereftige streekje oer de eagen, dat as in soarte fan "Zorro-masker" fan 'e snaffelbasis oant de earstreek rint.
Fersprieding en habitat
[bewurkje seksje | boarne bewurkje]It ferspriedingsgebiet fan it skaai rint oer in grut part fan Euraazje, fan West-Europa oant it easten fan Sina en Sibearje. Se hâlde harren foaral op yn wetterrike gebieten mei reidseames, sompen en wylgebosken. Se binne sterk bûn oan beamsoarten lykas wylgen en popels, dy't net allinne beskerming biede, mar ek it nedige nêstmateriaal leverje.
Ekology
[bewurkje seksje | boarne bewurkje]It dieet bestiet yn it briedseizoen foar de helte út lytse ynsekten en foar de oare helte út spinnen en harren larven. Winterdeis geane se faak op sied oer, lykas dat fan reid of de pluzen fan 'e rûchkop (Carex riparia).
De ekology fan 'e echte pongmiezen is bysûnder troch harren nêstbou. It mantsje begjint mei it weevjen fan in hingjend nêst oan 'e útein fan in tinne, trochbûgjende tûke (faak boppe it wetter). Hja brûke hjirfoar hier, spinreach en rizels. It resultaat is in ticht, pûde-eftich nêst mei in lytse tunnel as yngong oan 'e sydkant.
De fûgels hawwe in yngewikkeld briedsysteem dat faak polyandrysk is. It mantsje of it wyfke ferlit it nêst healwei it brieden om mei in nije partner in twadde nêst te begjinnen, wêrtroch't ien fan 'e âlden de folsleine soarch foar de jongen op him nimt.
Soarten
[bewurkje seksje | boarne bewurkje]It skaai telt fjouwer erkende soarten, dy't allegear nau besibbe binne. De bekendste soarte yn Europa is de "gewoane" pongmies.
| Ofbyld | Fryske namme | Wittenskiplike namme | Fersprieding | IUCN-status |
|---|---|---|---|---|
.jpg) | Pongmies | Remiz pendulinus | Europa oant yn Sintraal-Aazje | net bedrige[1] |
 | Swartkoppongmies | Remiz macronyx | Súdeast-Europa en Sintraal-Aazje (Aralmar, streamgebiet Amu Darja) | net bedrige[2] |
 | Wytkrúnpongmies | Remiz coronatus | Sintraal-Aazje (fan Kazachstan oant Pakistan) | net bedrige[3] |
.jpg) | Sineeske pongmies | Remiz consobrinus | East-Aazje (Sina, Koreä en Japan) | net bedrige[4] |
Status
[bewurkje seksje | boarne bewurkje]De measte soarten binnen it skaai hawwe in grut ferspriedingsgebiet. De soarten wurde alle fjouwer troch de IUCN klassifisearre as net bedrige (Least Concern). Dochs kinne lokale populaasjes kwetsber wêze foar it ferdrûchjen fan sompegebieten of it ferdwinen fan natuerlike rivierbosken.
| Boarnen, noaten en/as referinsjes: | ||
|
