Springe nei ynhâld

Arabyske ielgoes

Ut Wikipedy
Arabyske ielgoes
taksonomy
rykdieren (Animalia)
stammerêchstringdieren (Chordata)
klassefûgels (Aves)
skiftginteftigen (Suliformes)
famyljeielgoesfûgels (Phalacrocoracidae)
skaaiielguozzen (Phalacrocorax)
soarte
Phalacrocorax nigrogularis
Ogilvie-Grant & Forbes, 1899
IUCN-status:
ferspriedingsgebiet

De Arabyske ielgoes (Phalacrocorax nigrogularis) is in fûgel út 'e famylje fan 'e ielguozzen (Phalacrocoracidae). De wittenskiplike namme fan 'e soarte waard yn 1899 publisearre troch William Robert Ogilvie-Grant en Henry Ogg Forbes. It is in soarte dy't kwetsber wurden is troch habitatferlies en dy't foarkomt om 'e Perzyske Golf en besuden it Arabysk Skiereilân.

De fûgel is sa'n 80 sm lang en foar it meastepart swart fan kleur, mei in brûnskleurige glâns op 'e rêch en wjukken. De fûgel is wat lytser as de gewoane ielgoes (Phalacrocorax carbo), mar mist it wyt op 'e kop en it wite kinplak. Ek hat er in minder swiere snaffel.

Fersprieding en leefgebiet

[bewurkje seksje | boarne bewurkje]

De soarte komt foar oan 'e seekusten en op eilannen yn 'e Perzyske Golf. Der is in noardlike populaasje dy't briedt oan 'e kusten fan Bachrein, de Feriene Arabyske Emiraten, Saûdy-Araabje, Katar en mooglik ek noch yn Iran.

De súdlike populaasje briedt op eilannen oan 'e súdkust fan Oman, op Sokotra en lâns de kusten fan 'e Golf fan Aden.

De grutte fan 'e populaasje waard yn 2010 troch BirdLife International rûsd op likernôch 220.000 folwoeksen yndividuen. De populaasje nimt ôf. Om't de fûgels op 'e grûn briede, binne se gefoelich foar fersteuring; by slimme fersteuring kinne se it nêst of sels in hiele koloanje foargoed ferlitte.

Yn 'e kustgebieten fine ferskate yndustriële en militêre ûntwikkelingen plak dy't foar fersteuring soargje. Dêrnjonken bestiet der gefaar foar fersmoarging troch oalje.

Om dy redenen stiet de soarte as kwetsber op 'e Reade List fan 'e IUCN.

Boarnen, noaten en/as referinsjes: