Wolvedak

Ut Wikipedy
Gean nei: navigaasje, sykje
Prinsipe skylddak
Skylddak op de pastorije fan Oostnieuwkerke

In wolvedak, skylddak of skyldkape wurdt foarme troch twa trijehoekige skylden of dakflakken oan de koarte kant en twa trapeziumfoarmige skylden oan de lange kant fan it gebou.

It skylddak waard foar it earst yn de jierren '30 op grutte skaal tapast waard. It is in oanpast sealdak. Troch oan de koarte kanten skylden oan te bringen ûntstiet dizze dakfoarm. Troch romme oerstekken te brûken kinne 'wiete' muorren foarkomd wurde.

It wolvedak is in foarbyld fan in "noardbeamdak". De noardbeam is it plak dêr't twa dakskylden elkoar reitsje oan de boppekant, yn Fryslân wurdt dat de naal neamd. Meastal hawwe de 4 hjirtroch ûntstiene dakflakken deselde hellingsgraad. Soms wurde de úteinen fan in skylddak fersierd mei in piron.

Rjochthoekige wenten hawwe meastentiids smellere sydstikken en bredere foar- en efterskylden. Hjirtroch ferbettert de drukferdieling op de konstruksje.

Oare foardielen[bewurkje seksje | edit source]

In skylddak hat in aerodynamysk design: fan alle daktypes binne it wolvedak en it tintedak it bêste bestand tsjin wynstjitten en wurdt dêrom faak yn in bûtengebiet tapast. In oar skaaimerk is de rûnom trochrinnende dakgoate. It tradysjonele sealdak biedt op souder mear romte, mar troch fariaasjes yn skeante kin dat ferskil beheind of fergrutte wurde.