Skaal fan Richter

Ut Wikipedy
Gean nei: navigaasje, sykje


Wiki letter w.svg
Fan dizze side moat de stavering noch hifke wurde.
Jo wurde noege dêr in begjin mei te meitsjen.


De skaal fan Richter is de wize dêr't de krêft fan in ierdskodding mei waarnomd wurdt. De skaal is opsteld troch de Amerikaanske seismolooch Charles Francis Richter yn 1935. It is in logaritmyske skaal fan de sterkte fan de trillings, lykas dy mjitten wurde op it seismogram.

De sterkte wurdt berekkene oan de hân fan de registraasje fan de maksimale útslach (amplitude) dy't de horizontale beweging fan de ierdskodding makket. De sterkte wurdt de magnitude neamd, krektas it begryp yn de stjerrekunde om de helderheid fan in stjer mei oan te jaan. Richter omskreau in ierdskodding mei magnitude 3 as in ierdskodding dy't op in seismograaf in útwiken fan 1 mm opwekt op in ôfstân fan 100 km op it episintrum.

De skaal fan Richter is logaritmysk, dat hâldt yn dat by in taname fan 1 magnitude-ienheid de útwiking op it seismograaf tsien kear sa grut is. Sa hat in ierdskodding dy't op 100 km ôfstân in útwiken fan 10 mm feroarsaket in beving mei magnitude 4. Op dizze wize koe Richter ferskate ierdskoddings mei inoar fergelykje. Korreksjes wurde tapast om de ynfloed fan de ôfstân tusken episintrum en seismysk stasjon yn rekkening te bringen. Hoe fierder de ôfstân fan it episintrum tanimt hoe mear de trillingsamplitude fan de seismyske weagen ôfnimme.

In ierdskodding mei in magnitude fan 2 op normale djipte kin ûnder optimale omstannichheden noch net field wurde. De ierdskodding dy't yn it noarden fan Nederlân plak finne lizze yn de regel tichter oan it ierdoerflak (oant maksimaal 3 kilometer djip) en kinne by in in magnitude fan 1,2 al field wurde.

Sjoch ek[bewurkje seksje | edit source]