Daniël de Blocq van Scheltinga (1903-1962)

Ut Wikipedy
Gean nei: navigaasje, sykje

Daniël de Blocq van Scheltinga ( Velp, 23 novimber 1903 - Düsseldorf, 26 juny 1962 ), wie in Nederlânske jonkhear en nasjonaalsosjalistysk politikus.

Jeugd en foarmingsjieren[bewurkje seksje | edit source]

Nei in muoisume skoaltiid ( pas op 21-jierige leeftiid krige Daan de Blocq van Scheltinga it MULO-diploma ) ferfulde hy syn tsjinstplicht by de Amersfoortse huzaren. Yn 1928 troude hy mei de dochter fan in generaal-majoar yn it Pruisyske leger dy't nei de Earste Wrâldoarloch keizer Wilhelm II nei dy syn Nederlânske ballingsoarde folge wie. Fia syn frou kaam hy yn oanrekking mei Dútse aadlike fermiddens om de keizer. Dêr learde hy de hearskjende frustraasjes oer de Dútse nederlaach en de dêropfolgjende revolúsje fan 1918 kennen. Fan dêrút wie it mar in lytse stap nei de affiniteit ta it nasjonaalsosjalisme, ek mei stipe troch syn dominante frou. Syn groeiende sympaty foar Hitler syn polityk waard ek fiede troch wat hy destiids seach as de systematyske ôfbraak fan it Nederlânske leger troch de regearing.

Aktyf yn de NSB[bewurkje seksje | edit source]

Yn 1932 melden De Blocq van Scheltinga (hy krige stamboeknûmer 1009 en dat was minder goed foar syn lettere rinbaan by de Nasjonaal-Sosjalistyske Beweging (NSB), want allinnich de earste tûzen leden hienen streekrjocht, sûnder ôfspraak, tagong ta yr. A.A. Mussert) en syn frou by de NSB. Dit late ta syn ûntslach by syn destiidske wurkjouwer. Dit hie lykwols gjin maatskiplike gefolgen foar him, want hy wie finansjeel ûnôfhinklik. Hy betoande him tige warber yn de NSB dêr't hy meardere funkjes hie. Yn 1935 late hy mei súkses de ferkiezingskampanje foar de Provinsjale Steaten fan Utert, wêrby't hy ek sels kandidaat stie, mar net keazen waard.

Yn desimber 1937 waard hy de rjochterhân fan plakferfangend partijlieder Cornelis van Geelkerken. In soad respekt soe 'Dom Daantje' ( syn bynamme binnen en bûten de NSB - hy wie in nayf en opljeppend man ), yn syn partij net krije. Wol waard hy wurdearre om syn bestjoerlike ynset en syn flotte, representative ferskining. Hy soe dêrom yn de partijorganisaasje hieltiten op de eftergrûn in wichtige, administrative rol ferfolje. Syn folsleine loyaliteit oan partijlieder Mussert hat him dêrby grif holpen.

Yn de Twadde Wrâldoarloch[bewurkje seksje | edit source]

Krektas safolle NSB'ers waarden De Blocq van Scheltinga en syn frou nei de Dútse ynfal op 10 maaie 1940 arrestearre en ynternearre. Nei syn frijlitting beneamde Mussert him yn juny ta haad fan de ôfdieling Algemiene Saken fan de NSB, wêrtroch't hy ien fan Mussert syn foarnaamste neiste meiwurkers waard. De Blocq van Scheltinga soe Mussert yn de ynterne machtsstriid tusken dy syn saneamde 'Dietsche' en de 'Grut-Germaanske' rjochting altyd trou bliuwe. Mr. M.M. Rost van Tonningen, ien fan de belangrykste fertsjintwurdigers fan de lêstneamde rjochting, waard De Blocq van Scheltinga's ferklearre tsjinstanner.

De Blocq van Scheltinga waard yn augustus 1942 beneamd as boargemaster fan Wassenaar. Wassenaar wie sawol foar de NSB as foar de se autoriteiten in wichtige gemeente, omdat hjir - sa flak by it regearingssintrum - in bulte Dútse topfunksjonarissen en foaroansteande NSB'ers wennen. De Blocq van Scheltinga toande him as NSB-boargemaster fan syn minste kanten. Hy ferfong tsjinstanners troch NSB'ers en joech in wjerstribbige amtner op foar de Arbeitseinsatz yn Dútslân. Yn septimber 1942 fersocht hy de Dútse Ordnungspolizei om de Joadse ynwenners fan Wassenaar út harren wenningen te setten en te deportearen. Nei de moardoanslach op luitenant-generaal H.A. Seyffardt ( befelhawwer fan it Frijwilligerslegioen Nederlân ) liet hy listen gearstalle fan te arrestearjen jonge manlju. Hoewol't De Blocq van Scheltinga nau gearwurke mei de Dútse plysje, is net mei sekerheid te sizzen oft hy ferzetsminsken oanjûn hat.

Nei de oarloch[bewurkje seksje | edit source]

Nei de befrijding waard De Blocq van Scheltinga op 7 maaie 1945 arrestearre. Yn heger berop waard hy úteinlik op 5 desimber 1945 feroardield ta tweintich jier finzenisstraf. Teffens waard it grutste diel fan syn fermogen yn beslach nomd. Nei in straffermindering as gefolch fan in graasjefersyk kaam hy yn 1953 op frije fuotten. Yn 1958 gie hy nei Dútslân.

Boarnen, noaten en referinsjes[bewurkje seksje | edit source]

Boarnen, noaten en/as referinsjes: